Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

15.04.2020
środa

Typowo nietypowy typ

15 kwietnia 2020, środa,

Pytanie, ile razy należy przesłuchać płytę, żeby mieć o niej jakieś pojęcie, pada dość często. Rzadziej pojawia się równie ważne (moim zdaniem) pytanie, ile razy słuchać płyty, żeby jeszcze mieć jakiś dystans i świeżość podejścia. I żeby się jeszcze chciało o niej pisać. Sam ze względu na długie godziny w domowym trybie stand-by przesłuchałem nowego Yvesa Tumora tyle razy, że mam wrażenie obcowania z albumem sprzed roku. Dawno opisanym, na swój sposób już prawie klasycznym. Tymczasem ten pełen czystej euforii, nieprawdopodobnie eklektyczny, szalony, melodyjny, psychodeliczny, glam-rockowy album nowej ery ukazał się dokładnie 12 dni temu i nie zdążył jeszcze pewnie (zakładając duże problemy dystrybucyjne) dojechać w wersji fizycznej do większości sklepów z płytami, nie ma go nawet u polskiego dystrybutora. 

Wyczytałem gdzieś, że Tumor – Amerykanin długo mieszkający w Europie, ostatnio chyba we Włoszech, a zarazem przybysz ze sceny eksperymentalnej, który ląduje właśnie w mainstreamie – jest jednym z najbardziej nietypowych artystów swojego pokolenia. Powiedziałbym, że jest dokładnie odwrotnie: jest najbardziej typowym artystą pokolenia. Ale ciągle wyjątkowym. Jego wewnętrzny eklektyzm i zmiany stylu idące za zmianami wizerunku czy pseudonimów idealnie wyrażają ducha czasu, gdy każdy chciałby być jak Bowie. Na nowym albumie Tumor potrafi brzmieć jak The Cure, a za chwilę zamieniać się w Prince’a (końcówka płyty). Nikt mi nie udowodni, że te dwa światy były u zarania blisko siebie. Były tak daleko, jak to tylko możliwe – poza przypadkową bliskością na listach przebojów. Tymczasem z punktu widzenia albumu Tumora należą do tej samej galaktyki, stylistycznie są podobnie przegięte, ale bez wyśmiewania i bez utraty koncentracji na misternych elementach aranżacji. Ani na moment. No i ostatecznie spójne. Może to perspektywa czasowa robi takie rzeczy z muzyką? Oczywiście z dzisiejszych artystów najprostszym skojarzeniem jest Ariel Pink, choć to – mimo podobnej stylistyki – nieco inne źródła. 

Singlowy Gospel for a New Century – z pewnością jeden z lepszych utworów tego roku – brzmi jak jeszcze bardziej ekwilibrystyczne zestawienie: Lenny Kravitz gościnnie u The Avalanches. Co teoretycznie powinno odrzucać jak połączenie ciastka ze śledziem (tu proszę wrzucić odstraszające was zestawienie kulinarne), ale nie odrzuca ani trochę, zlepione estetyką muzycznego freaka, którego każda kolejna płyta przypomina wszystko, tylko nie tę poprzednią. Sample ze starego koreańskiego popu przechodzą tu płynnie w sample ze starego prog- i hard-rocka, z Uriah Heep w znakomitym Kerosene! – takiej partii wokalnej jak w Kerosene! nie powstydziłyby się Cyndi Lauper czy Stevie Nicks (tutaj świetna Diana Gordon). Na samplach się nie kończy, na Heaven… dostajemy mnóstwo dogranych partii instrumentów, album ma zdecydowanie bardziej żywe, rockowe brzmienie niż znakomite Safe in the Hand of Love sprzed dwóch lat. Na tamtej płycie (z rocznej czołówki Polifonii) słychać było raczej elektronikę, no i jeszcze wpływy sceny industrialnej, które tu pojawiają się bardzo rzadko – choć są to momenty znamienne i pięknie zaskakujące, jak dzikie syntezatorowe pulsacje w Medicine Burn. To jeden z moich ulubionych fragmentów tej płyty. To Throbbing Gristle, na które powoływał się wielokrotnie autor albumu, nigdy nie było bliżej łamów „Tylko Rocka”.  

Taka jest cała ta płyta – znakomita w całości, jeszcze lepsza w szczegółach. Oczywiście, wielokrotne odsłuchy przynoszą pewne zmęczenie, ale też spokój – w tym wypadku dotyczący ponownego spotkania z tą płytą w zestawieniu najlepszych albumów roku. 

YVES TUMOR Heaven to a Tortured Mind, Warp 2020, 8-9/10

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 5

Dodaj komentarz »
  1. Tak 2 razy dla siebie i 3 razy dla potrzeb zrecenzowania dla innych to chyba minimum?

    Baaardzo dobre płyty dają się co najmniej 40 razy posłuchać, wysłuchać, wysłuchać (dlaczego przesłuchać, przesłuchać). Artysty trzeba wysłuchać (empatycznie), a nie przesłuchać he he.

    Dobry Yves Tumor i rzeczywiście jest tam Price etc.

    Od płyty za łatwo wpadającej w ucho trudno się oderwać, ale często ulega ona zarżnięciu po kilkunastu słuchaniach w krótkim czasie, nigdy. nie dochodząc w okolice kluczowej liczby 40.

  2. Nie ma takiej płyty Davida Bowie której bym wysłuchał 40 razy, ale ta jest w czołówce

    https://www.youtube.com/watch?v=C-MzTl_kjAU&list=RDC-MzTl_kjAU&start_radio=1&t=1

    Uwagę zwraca znakomita praca nóg

  3. Taki meloman kiedyś skarży się na Pink Floyd – nie działa na mnie ta płyta, a kiedyś to słuchałem jej prawie codziennie, jestem rozczarowany Pink Floyd. Zamiast po rękach całować za te wielokrotne wysłuchania w zachwycie…

  4. Tak więc – podobają się piosenki które znamy, ale bez przesady

  5. Uwaga! Wirus zaatakował komentarze! 🙂

css.php