Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

27.03.2018
wtorek

Ex to zdrowie

27 marca 2018, wtorek,

W ramach pokuty za pisanie od rana o streamingu płyta dziś spoza świata streamingu. Przynajmniej tego masowego, wielkokorporacyjnego. Bo na Bandcampie już jest. I różnica między Spotify a Bandcampem dobrze opisuje światopogląd The Ex – grupy skupionej na działaniach artystycznych, otwartej na nowe pomysły, niezainteresowanej monetyzacją kultu, jakim jest otoczona od lat. Zespołu wywodzącego się ze sceny anarchistycznej, któremu udało się zachować niezależność twórczą i finansową. I proszę sobie wyobrazić, że ta formacja, istniejąca już od 39 lat, odpowiada za najlepszą jak dotąd tegoroczną płytę rockową. No, może drugą po Twin Fantasy Car Seat Headrest, a to płyta z częściowego recyklingu. Album The Ex zupełnie nowy, choć sama grupa odświeżała się wielokrotnie.

27 Passports jest przede wszystkim albumem fascynująco prostym, który jednocześnie wykorzystuje trendy muzyki gitarowej i idzie pod prąd. To drugie dlatego, że jest ożywczo klarowny – struktury tych piosenek są oparte o współbrzmienie trzech gitar (jedna barytonowa Andy’ego Moora – jego autorstwa są również niezłe zdjęcia w książeczce) i perkusji. Nawet angielskie teksty wyśpiewywane przez Arnolda de Boera (najmłodszy stażem członek dzisiejszego składu) z lekkim holenderskim akcentem są jakby bardziej klarowne. Choć w tej klarowności bywają ponure, bo nie uciekają od problemów współczesnego świata (ogólnoeuropejskie w poruszającym New Blank Document, holenderskie w kończącym album Four Million Tulip Bulbs). W każdym razie mamy do czynienia z utworami napisanymi na te konkretne instrumenty, nadającymi się w tej wersji do wykonania na scenie i z utworami, które ten słynący zresztą z grania na żywo zespół będzie w stanie przedstawić 1:1. Zapomnijcie o studyjnej polerce, tak surowo brzmiących bębnów nie usłyszycie dużo na płytach nagrywanych w XXI wieku, a tak luźnej kompresji na rockowej płycie nie spotkacie prędko w tym roku.

W tym żywym brzmieniu The Ex kojarzyć się mogą z zespołami spoza świata zachodniego – choćby afrykańskimi. I nie będzie to oczywiście klucz bezsensowny, biorąc pod uwagę liczne nieźle udokumentowane etiopskie wycieczki Holendrów (założyciel formacji Terrie Hessels opowiadał kiedyś o jednej z nich Piotrowi Lewandowskiemu), a także fakt, że gdzieś pomiędzy różnymi kooperacjami z muzykami z kręgu awangardy i free jazzu mieli czas, by zainteresować się także także formacją Konono No 1 z Konga, a nawet w pewnym stopniu zainspirować ten zespół swoim stylem i przede wszystkim pomóc wypromować na Zachodzie. Jak w dobrej teorii anarchizmu – taki artystyczny handel wymienny. Są jeszcze w ich muzyce – poza ogólnym podejściem – dalekie echa tego kongijskiego stylu. Ze wszechobecnymi likembe, tu w żywiołowym The Heart Conductor, o ile to nie gitara „udaje” ten tradycyjny instrument, a z całą pewnością w perkusyjnej grze Katheriny Bornefeld zostało jakieś wspomnienie wycieczek do Afryki. Całość, jeśli nawet mniej tu do odkrycia niż na poprzednich (choćby Turn), jest bardzo zwarta i płynna. I znów nieco inna, w zgodzie z zasadą zaczynania od zera za każdym razem.

To wpisanie się w trendy muzyki gitarowej, o którym wspomniałem – choćby sami The Ex byli ich współtwórcami – to odwołanie do mathrockowej formuły rwanego, motorycznego grania nerwowo zapętlanych fraz. Tyle że trudno przecież formacji, która przyłożyła rękę do tylu tendencji w muzyce gitarowej od czasów postpunka zarzucać teraz, że wpisują się w nurt, który powstał między innymi dzięki ich muzyce. Poza tym te matematyczno-rockowe aranżacje są przy tym naturalne, surowe. Tu jeszcze w połączeniu z dysonansowymi riffami charakterystycznymi – w tej generacji – choćby dla Sonic Youth. A kto z tej generacji przetrwał? Kto dziś ma odwagę tak grać? I kto ma fantazję, by nie sprzedawać tego w streamingu?

THE EX 27 Passports, Ex Records 2018, 8/10

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 5

Dodaj komentarz »
  1. Też mi się bardzo podoba nowa płyta The Ex. Przy okazji dołączę link, gdzie niedawno pisałem o wydanym w tym roku albumie Jaapa Blonka & Terrie’ego Ex, a także o płycie Ghanijczyka Atamina opublikowanej przez
    Arnolda De Boera (nagrywa też solo jako Zea) w jego labelu Makkum Records: http://www.nowamuzyka.pl/2018/03/04/hailu-mergia-jaap-blonk-terrie-ex-atamina-while-we-still-have-bodies-yasuaki-shimizu-rozzma/

  2. A mnie się to nie podoba.

  3. jak nigdy szeroko rozumiany „punk” mnie jakoś nie zachwycał (przy całym szacunku dla zjawiska), tak the ex uwielbiam. za szczerość i konsekwencje grania „tego samego” przez prawie 40 lat, za anty-mainstream, za łączenie kultur i poezję w tekstach, za niesamowite koncerty. wspaniała płyta!

  4. no, bardzo fajny album – no i dobre zdjęcie na okładce, jeśli równie dobre są te we wkładce pdf, którą wraz z możliwością wielokrotnego odsłuchu można kupić za te 8EUR, to może się skuszę. W sumie ciekawe, że najlepsze rzeczy, które w ostatnim tygodniu w muzyce do mnie dotarły pochodzą od ludzi, którzy tworzą razem już ponad 30 lat: bo i dobre nowe Yo La Tengo, i, jak zawsze świetny, Evan Parker ze swoim trio (Music for David Mossman wydane w tym roku przez Intakt), i dobry koncert The Necks no i teraz The Ex. Wszystko bardzo świeże, żywe – widać, że grający mimo upływu lat wciąż mają mnóstwo miłości do muzyki i radości z samego grania – i to się udziela.

  5. W jaki język jest ta blog? Moja wiedzieć, że polska język być trudna język, ale „Polityka” podobno być polska pisma, nieprawdaż?

css.php