Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

6.12.2012
czwartek

12 polskich płyt z listopada 2012

6 grudnia 2012, czwartek,

W listopadzie wydawcy próbowali mnie zabić. W przenośni, choć jedną paczką nawet dostałem w głowę – bo sterta była za wysoka. Na szczęście płyty były opakowane w kopertę bąbelkową, a ta równie dobrze chroni samą płytę, jak i świat – przed tą płytą. W każdym razie wszystkie ze zbyt wielu nowości miesiąca, które do mnie trafiły, zostały rozpieczętowane, nie wszystkie miałem czas przesłuchać do końca, ale między innymi dzięki temu zamknąłem miesiąc, zachowując resztki zdrowia. Zaległe płyty z listopada będą tylko po polsku, bo wybór był za duży i trzeba było wybrać jakiś klucz. Jak zwykle przypominam: to nie jest zestawienie płyt miesiąca, tylko płyt z miesiąca, choć akurat tych beznadziejnych w ogóle nie uwzględniałem, szkoda miejsca. Za to była jeszcze jedna bardzo dobra – Igor Boxx, ale tę opisałem w papierowej „Polityce”. Tutaj dałem więcej niż zwykle, bo co tam. Zresztą koledzy mnie pytali, czemu ja tak ciągle z tymi słuchawkami na uszach.

ASIA I KOTY „Miserable Miaow”
Nasiono 2012
6/10
Trzeba posłuchać:
„Miserable Miaow”, „Freeze”, „Why”.
Ma w sobie miauczące uroki ta płyta – i jakąś miłą bezpretensjonalność. Owszem, może dość mocno „lazy” momentami, ale na pewno nie „miserable”. Właściwie nic wielkiego, pod żadnym względem, gitara, fortepian z shakerem i głos Joanny Kuźmy, autorki całego materiału. Domyślam się, że to jest Asia. Kim są w takim razie Koty? Może Karolem Schwarzem, który pomógł w kilku utworach i dość zręcznie całość wyprodukował? Jeśli tak, to należy się wzmianka o imprezie SpaceFest, która już w najbliższy weekend w Trójmieście – sprawdźcie koniecznie tutaj, poprzednie edycje, jeśli wierzyć doniesieniom, były bardzo udane. Sam się wybiorę, kiedy wreszcie ktoś rozsądny uzna, że w grudniu nie należy przygotowywać tekstów na styczeń tylko po to, żeby w spokoju zjeść karpia. Zresztą elementy kosmiczne, albo przynajmniej psychodeliczne, też się na „Miserable Miaouw” znalazły – w postaci delayów w „Why?”. Fragment poniżej to jeszcze z dawniejszych czasów, pora uzupełnić Soundclouda:




BEDNAREK „Jestem…”
Lou Rocked Boys 2012
5/10
Trzeba posłuchać:
„Jestem.. (sobą)” feat. Staff
Nawet Marley reklamuje się dziś przy okazji Bednarka. Przynajmniej w moim egzemplarzu była ulotka o filmie „Marley”. Co logiczne, bo takim wzięciem nie cieszył się dawno żaden artysta reggae w tym kraju – co widać było na targach Co Jest Grane (te kolejki przy okazji premiery „Jestem…”!). Nie chcę zgrywać eksperta w dziedzinie reggae, ale na moje ucho sympatyczny i popowy Kamil Bednarek to na naszej bardzo ciekawej i urozmaiconej scenie reggae stany średnie. Klimaty jak dla mnie ciut za bardzo pościelowe – dlatego doceniam pojedyncze wycieczki Bednarka w stronę dancehallu/hip-hopu. Jego wersja „Dni, których jeszcze nie znamy” Grechuty trąci jednak obciachem, chociaż całej płyty dorastającej córce bym tak od razu nie konfiskował. W końcu w wypadku Bednarka też ważne są te dni, których jeszcze nie znamy.




CNC „False Awakening”
Draw Records 2012
7/10
Trzeba posłuchać:
„False Awakening”, „Hearsay”.
Shoezage’owa produkcja utopiona w ścianie gitar, dynamicznie płaska jak deska, z bardzo ładnymi melodiami, trochę w stylu Stevena Wilsona, ale też charakterystycznym dla produkcji tego kręgu muzyków bogactwem harmonicznym. A mowa o Borysie Dejnarowiczu (Newest Zealand), Piotrze Maciejewskim (Drivealone) i Michale Stambulskim (Microexpressions). Ładna rzecz ze świetnym początkiem, chociaż z EP-ki zrobiłbym klasyczną „czwórkę”, bo piąty utwór odstaje poziomem od pozostałych.



GRABEK „Duality”
Kayax 2012
6/10
Trzeba posłuchać:
„Open Your Eyes”.
Pisałem już o Wojtku Grabku, muzyku i performerze, w ubiegłym roku, i zasadniczo mogę podtrzymać większość z ówczesnych konkluzji – ciekawe jest u niego dalej zetknięcie chłodnych motywów elektronicznych i melancholijnych skrzypiec. Doceniam pomysł podzlecenia wokali Mai Koman, która nieźle sobie poradziła. największym wrogiem Grabka jest bezbarwność długiego i mozolnego chwilami budowania nastroju („Transfuzja”), największym sprzymierzeńcem – dość oryginalna w gruncie rzeczy formuła, niekojarząca się w każdym razie wprost z nikim innym.



JAZZPOSPOLITA „RePolished Jazz”
Ampersand 2012
7/10
Trzeba posłuchać:
drugiej płyty zestawu. Całość tutaj.
Jak to się stało, że nie pamiętałem już zawartości debiutanckiej EP-ki Jazzpospolitej „Polished Jazz”? Nie wiem, ale to było wyparcie niesprawiedliwe, bo ładnie nagrana i zagrana z – mam wrażenie – nieco bardziej jazzrockowym zacięciem niż dwie długogrające płyty, do dziś świetnie brzmi. Konieczne uzupełnienie kolekcji i prawdziwe odkrycie dla kogoś, kto nie słyszał o tej płycie. Utrzymane w klimacie dość klasycznego fusion „Ciągle ktoś mnie pyta” to z pewnością jeden z najlepszych momentów w dotychczasowej dyskografii Jazzpospolitej, a z pewnością najlepsze 6 minut w wykonaniu gitarzysty grupy Michała Przerwy-Tetmajera. Rzecz pokazuje taki warsztat, że – paradoksalnie – każe traktować warszawską grupę bezetykietkowo, nie szukać „nu” ani „post”, gdy potrafią też tak po prostu, wręcz w obrębie starawej konwencji wykrzesać z siebie mnóstwo liryzmu. „RePolished” zapunktowałbym o wiele wyżej, ale siódemka wynika ze średniej z dwóch płyt. Remiksy nowszych nagrań na pierwszym krążku tego dwupłytowego zestawu to podróże dość przewidywalne – w stronę konwencji Ninja i w okolice house’owo-dubowe, bez jakiegoś jednego powalającego pomysłu.




KAMP! „Kamp!”
Brennnessel 2012
7/10
Trzeba posłuchać:
„Heats”!!
Zważywszy na klasę, jaką to trio prezentowało na koncertach, debiut jest troszkę przenoszony – ale częściowo jest to zjawisko bardzo pożyteczne, w końcu słuchacze rozpoznają tu swoje od dawna ulubione utwory. Współczesną klubową rytmikę przełamują mocne wpływy lat 80., niezbyt oczywiste, a często odnoszące się do naprawdę wyrafinowanych wzorców z epoki (Spandau Ballet), wokalista przypomina barwą Jima Kerra z Simple Minds („Sulk”, „Heats”). Świetna płyta z potencjałem singlowym w większości utworów, ale karne punkty należą się za produkcję. Owszem, jest mocna, głośna, z wyciągnięciem instrumentów na pierwszy plan – tyle że… wszystkich instrumentów naraz. Stało się coś, co sprawiło, że zniknęła przestrzeń – i na to zwracały mi uwagę także inne osoby, które z tym albumem miały kontakt. Ten drobny mankament trochę stępił smak kapitalnych pomysłów kompozytorskich i aranżacyjnych, które przecież teoretycznie przerastają o głowę to, co robią polscy rówieśnicy Kamp!.

ŁĄKI ŁAN „Armanda”
Pomaton/EMI 2012
6/10
Trzeba posłuchać:
„Jammin'”, Pleń”.
Konsekwentna produkcja mogłaby to podciągnąć gdzieś w stronę Daft Punk, ale bez tego konwencja pozostaje dość tania. Podobnie jak – miejscami – gry słowne w tekstach („Łan Pała”, „Dziadarap”). Kiedy nas już te gry zirytują, Łąki łan przechodzą na angielski i w sumie im bliżej końca, tym lepiej. Styl z pogranicza hip-hopu, disco, funku i reggae wydaje się użyteczny – jako muzyka na prywatki. No i nie wątpię, że najlepiej jest na koncertach ŁŁ, którzy i z ćwierci utworu potrafią wyciągnąć funkową jam session. Pozytywne jest to, że po stu latach działalności doczekali się dość masowego odzewu – 125 tysięcy w miesiąc to na YT całkiem niezły wynik.




MAGNIFICENT MUTTLEY „Magnificent Muttley”
Karrot Kommando 2012
7/10
Trzeba posłuchać:
W całości, początek niezbyt zachęcający.
Tacy młodzi, a tak staro grają. Warszawski zespół to właściwie klasyczne power trio w stylu Cream czy The Jimi Hendrix Experience, ewentualnie Grand Funk Railroad, niezależnie od różnych rzeczy, które na ich temat przeczytacie w sieci. Jest więc spory problem, no bo z czym porównywać – z dzisiejszymi zespołami, które do formuły trzech równorzędnych, sprawnych technicznie muzyków w rockowym dialogu rzadko się uciekają, nie ma to wiele wspólnego. Ale robi wrażenie i w swojej kategorii, choćby była najbardziej anachroniczna na świecie, gryzie w tyłek.



MINOR SOUNDS „The Humming”
Metalworks 2012
6/10
Trzeba posłuchać:
„Everything You Need”, „Hailstorm”.
Płyta w zasadzie bardziej zagraniczna niż polska (bo duet polski tylko w połowie), ale za to drogowskaz na Wilcza Wólkę we wkładce na tyle tutejszy, że pasuje mi to do zestawienia. Poza tym „The Humming” odpowiada na ważne pytanie: co robił ostatnio Marcin Ziętek, niegdyś połowa duetu Elektrolot. Produkował i nagrywał płytę z wokalistką i autorką Mirną Stanić (z Chorwacji) – gdzieś pomiędzy wspomnianą Wilczą Wólką a Brighton. Klasyczny folkowy charakter przełamują momentami nieco popowe w charakterze, ale wycofane, wyciszone wokale, albo partie gitary elektrycznej. Dobrze by się to komponowało na wspólnym koncercie z Kari Amirian.



NATHALIE AND THE LONERS „On Being Sane (In Insane Places)”
Antena Krzyku 2012
6/10
Trzeba posłuchać:
„Sines”.
Ostatnio miałem okazję czytać o książkowym przedsięwzięciu Natalii Fiedorczuk „Wynajęcie” (piszemy o nim w „Polityce”) i z trudem odnajduję w tych dwóch sferach tę samą osobę. Na „On Being Sane” pokazuje się jako osoba bardzo skupiona, bardziej wyciszona i chyba też bardziej smutna niż wcześniej, w ładnie śpiewanych balladach o lekko folkowym charakterze, przełamanym brzmieniem wiolonczeli, które dodaje szlachetnego, kameralistycznego sznytu. Bardziej dynamiczny początek płyty kojarzy mi się z nagraniami Joan As Police Woman – i szkoda, że te rzadkie w wypadku polskiej muzyki skojarzenia nie zostają ze słuchaczem tej płyty na dłużej, bo mimo doborowego składu (Maciej Cieślak na gitarach, Marcin Ułanowski na perkusji) momentami rzecz bywa bezbarwna, a już z pewnością bardziej niż poprzednie płyty tej autorki monotonna.

RANDOM TRIP „Random Trip”
Nowe Nagrania 2012
7/10
Trzeba posłuchać:
„Zatruta kawa”.
Młody producent z Inowrocławia w barwach wytwórni Mikołaja Bugajaka. Na swojej pierwszej płycie Random Trip zaskakuje już tym, ile materiału zebrał. Większość z tego zrobiłoby z niego nadzieję także w trudniejszym obszarze anglojęzycznym, tym bardziej, że muzyka, którą tworzy (trochę dubstepu, trochę wonky) to tamtejsza specjalność. Jedyne, czego można się czepiać, to łączenie zbyt wielu estetyk w jednym nagraniu, czasem jest za mało agresywnie i mocno na dubstep, a jednocześnie za mało melodyjnie (albo przynajmniej bez jednego mocnego tematu) na wonky. I wtedy robi się nijak. Świetnym i wyróżniającym Random Trip patentem są za to wklejane co rusz etniczne sample.

SMOLIK „The Trip”
Kayax 2012
7/10
Trzeba posłuchać:
„50 Chips”, „Ignition Sequence”.
Miałem efekt odrzucenia, gdy po raz pierwszy słuchałem tej płyty – bo niby zwiastuje jakiś zupełnie nowy projekt, a przecież Smolik z grubsza ten sam. I chyba słucham ostatnio za dużo Korzyńskiego, bo w niektórych momentach Smolika zacząłem słyszeć styl Korzyńskiego z lat 70., co zresztą jest nienajgorszym objawem filmowego eklektyzmu – u autora muzyki do „Opętania” słychać było przecież wpływy innych soundtrackowych mistrzów. Ale nawet bez względu na duży i nieco dziwaczny (pokazujący mechanizm historycznej i kulturowej mistyfikacji)projekt multimedialno-filmowy, któremu towarzyszą te utwory, rzecz z czasem wydaje się kleić coraz lepiej. Wokalizy Małgorzaty Walewskiej czy Oli Bilińskiej świetnie grają z bogatymi aranżami – na orkiestrę i kilkuosobowy zespół – i tylko głos Dana Dunlapa trochę mi tu przeszkadza.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 13

Dodaj komentarz »
  1. Oceny płyt CNC, Kamp, Magnificient Mutley wydają mi się przeszacowane, ale przede wszystkim chciałbym zwrócić uwagę na nieobecność w zestawieniu listopadowych płyt Drekotów i Etamskiego – obie na tyle dobre, by się w nim znaleźć, moim zdaniem nawet kosztem którejś z trzech przeze mnie wyżej wymienionych, a to dlatego, że akurat płyty Drekotów i Etamskiego coś wnoszą 😉

  2. Niestety, od paru deceniow nie mieszkam w Kraju, stad tez nie znam w/w artystow.

    Polecam jednakoz swiezutki numer Rolling Stone i z mego podworka duet siostr
    First Aid Kit , ktory z hitem „Emmylou” uplasowal sie na 10 miejscu , zas na 35. Icona Pop „I love it” (S).
    Moj faworyt ALABAMA SHAKES z „Hold on” to nr. 1.
    http://www.youtube.com/watch?v=iQXbf1i24C8

    A wszystkim, ktorzy swietuja Chanuke (8-16.12) zycze pomyslnosci,

    ozzy

  3. @PopUp –> nowego Etamskiego jeszcze nie słuchałem. Co do Drekotów – planowałem oddzielny wpis. Graliśmy ten album w HCH, pokazywaliśmy z JH w WOK-u, zdecydowanie się zgadzam, że coś to wnosi. Czasem mam po takim czymś wrażenie, że płyta już została zrecenzowana na antenie, więc po co jeszcze pisać…. 🙂

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Pisać, bo co napisane to trwałe, a co nie – ulotne. Posiadanie telewizora już zdecydowanie nie jest powszechne, a nawet jeśli można potem odtworzyć rzecz w necie, to taka recenzja ukryta jest między inny materiałami, nie wiadomo, w którym odcinku itp. itd. A do audycji radiowej to już w ogóle nie ma jak wrócić. To w ramach wstępu podrzucę PopUpowy wywiad z Olą Rzepką http://www.popupmusic.pl/no/37/artykuly/461/ola-rzepka-wywiad

  6. random trip ! natomiast 20 grudnia w Pardon ” piosenkowy” Roginski wlasnie chyba z Ola Rzepka i wokalistka o pseudonimie Mewa jesli to jest ta sama dziewczyna ktora pracowala kiedys w lado to powiem wam, ze kciuki za ten projekt bo moze byc naprawde bardzo bardzo dobrze.Ona ma swietny glos slyszalem jak kiedys podspiewywala na Placu Zabaw

  7. Bartku, pisz o Drekotach! 🙂

  8. Powyższy spis nie uwzględnił płyty Sebastiana Banaszczyka (aka Bionulor) – „Erik” (z 2 listopada). Zdecydowanie jeden z najlepszych polskich albumów z tego roku – mastering krążka wykonał sam Taylor Deupree. Pozwolę sobie zamieścić link do mojej rozmowy z Sebastianem na temat najnowszej płyty „Erik” i nie tylko…
    http://www.nowamuzyka.pl/2012/11/12/rozmawiamy-z-sebastianem-banaszczykiem-aka-bionulor/

  9. Po sprawdzeniu wszystkich próbek z tego wpisu najbardziej zainteresowany jestem… filmem interaktywnym „The Trip”. Pewnie zadziałała magia nazwiska Jacka Torrance’a.
    Z muzyki natomiast: koty (tzn. Asia i Koty) i pies (tzn. Magnificent Muttley). AiK gdzieś w rejonach, o które zahacza też Indigo Tree, tylko monotonniej (niech Ci będzie granie do karpia), a MM – zgodnie z recenzją, przy czym po całości nie spodziewam się nic więcej. W dalszej kolejności: Grabek. Gdybym musiał go z kimś skojarzyć… do głowy jako pierwszy i na razie jedyny przychodzi mi David Lynch, ale może to być lekko naciągane.
    Ogólnie cieszy, że we współczesnej polskiej muzyce tyle nurtów występuje (w tej notce to ładnie widać), chociaż obok nowoczesności sporo słyszę tu też wpływów, a nawet powrotów do muzyki (również polskiej) z lat 80. i 70.

    Bednarek ma niezły „pseudonim”. Słyszy się po prostu „Bednarek” i myśli się, że to musi być ktoś znany („ten” Bednarek – imienia nie trzeba podawać, bo wiadomo, o kogo chodzi).

    @ PopUp
    Mnie Etamski nie ruszył, za to Drekoty (uwaga, piszę z wiary, bo zamierzam przesłuchać dopiero dzisiaj) – nie po to zwracałem tu na nie rok temu uwagę czytających komentarze, żeby teraz pozwolić, żeby Bartek je ominął 😉

  10. Ale mastering u Dupree może mieć każdy żadna to rewelacja. Trzeba tylko zaplacic. Bionulor dobry fakt i pominięto go… Natomiast juz wcześniej inny Polak miał master u Taylora…
    Polecam tez wytw. Etalabel z Polandu dobre rzeczy się tam dzieją.

  11. Oj, dziwi brak Bionulora i Drekotów – szczególnie, że część wydawnictw uhonorowanych w listopadowym wpisie nieco przeciętna, co nawet w ocenach widać… 😉

  12. Pozwalam sobie zauważyć to, na co zawsze zwracam uwagę we wstępie: to nie jest zestawienie płyt miesiąca, tylko remanent miesięczny. Drekoty i Bionulor będą OSOBNO. Bo na to zasługują, albo dobrze się komponują w innym płytowym towarzystwie.

  13. Również polecam listopadowe nowości płytowe z wytwórni mik.musik.!.
    http://www.nowamuzyka.pl/2012/12/04/nowosci-z-wytworni-mik-musik/

    Pozdrawiam!

  14. litosci to są rekomendacje muzyki bardziej popularnej a nie blog z podziemia i jesli cos z owego podziemia się pojawia to jest to juz JAKIES i PO COŚ .Nie jest to chyba miejsce na odnotowywanie każdego przejawu artystycznego ktory ma miejsce w Polsce

css.php