Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

15.02.2012
środa

Łódzka płyta roku

15 lutego 2012, środa,

Może komuś umknęła wymiana opinii na temat czapek-uszanek na łamach „Polityki”? Jeśli tak, to przypomnę. W drugim numerze z tego roku Daniel Passent opisał w felietonie przepaść pomiędzy swoim pokoleniem i dzisiejszymi młodymi artystami pojawiającymi się w kontekście Paszportów „Polityki”. Chodziło konkretnie m.in. o grupę Psychocukier. „Zajrzałem (…) do Internetu i zobaczyłem tam ciepło ubranego muzyka w rosyjskiej czapce-uszance na głowie, takiej, jaką nosili przy koksownikach żołnierze z zespołu pieśni i tańca Wojska Polskiego” – pisze Passent, dodając na końcu, że kiedyś taki Szpilman chodził w garniturze, a dziś trudno się tego spodziewać po zespołach grających rocka.

Nawet jeśli ktoś pamięta felieton, mógł nie zauważyć odpowiedzi Saszy Tomaszewskiego z Psychocukru, która pojawiła się na łamach „Polityki” trzy tygodnie później. A dużo stracił, bo ten list był jednym z najmocniejszych (nie tylko moim zdaniem) punktów numeru. Tomaszewski tłumaczy w niby sucho informacyjny, lakoniczny, ale właśnie dzięki temu dość zabawny sposób, że nie gwiazda, tylko emblemat producenta i że nie sympatia dla Wojska Polskiego w ludowej wersji, tylko wygoda i funkcjonalność, no i że z tymi garniturami to też nie do końca tak jest. Po czym idzie fragment o Szpilmanie: „Dziękuję za zestawienie mojej osoby z osobą Władysława Szpilmana, choć nie wiem, czym na to zasłużyłem. Być może Szpilman był bardziej zahartowany niż ja i wystarczył mu na głowie jedynie elegancki kapelusz, żeby nie czuć mrozu, zimna, wilgoci i słoty. Ja od samego dzieciństwa łapię przeziębienia, anginy i świnki. Wolę się zabezpieczać, szczególnie że pogoda nas ostatnio nie rozpieszcza”.

O tej wymianie zdań przypomniałem sobie, wysyłając swoje typy do plebiscytu na Łódzką Płytę Roku. Wiem, jak to brzmi. Kiedy zgłosili się do mnie organizatorzy tego przedsięwzięcia, byłem w nastroju, który można opisać jako „Nie mam ochoty na kolejne plebiscyty na płyty roku”, ale rozbroił mnie pomysł na to, by w kraju, gdzie dziesięć lat temu trudno było wybrać po roku dziesięć płyt nadających się w ogóle do słuchania, robić lokalne zestawienia. Tym bardziej, że ostatnie lata w polskiej muzyce kojarzą mi się bardziej z Wrocławiem i Warszawą niż z Łodzią.

Okazało się, że było w czym wybierać. Owszem, może nie dziesiątkę od razu, ale kilka dobrych łódzkich płyt w ubiegłym roku wyszło. Choćby „Królestwo” Psychocukru. Album, o którym nie pisałem, choć zespół bardzo lubię. Szczególnie w tej odsłonie, która wydaje mi się najpełniejsza, najbardziej przekonująca w całej ich krótkiej historii gitarowego psychodelicznego, bezpretensjonalnego wąsatego oldskulu. Ba, pisałem – nawet dość ciepło – o płycie ich perkusisty (Marcinera Awaria), a o „Królestwie” ani słowa. Nadrabiam, zachęcając do głosowania – można tylko do piątku!

Wśród dziesiątki, którą wysyłałem organizatorom, były typy oczywiste (naprawdę niezła przemiana CKOD, jak zwykle pewny O.S.T.R. itd.). Były też rzeczy, które mogły do tej pory przejść bez większego echa. Choćby album Almost Dead Celebrities, dość rozimprowizowanego tria (perkusja, syntezatory, przetwarzany głos), w którym najbardziej znaną postacią jest z pewnością Łukasz Lach, odpowiedzialny skądinąd za wiele lokalnych łódzkich działań muzycznych (ale znaczenie Pawła Cieślaka docenią wszyscy, którzy przyjrzą się także jego producenckiej działalności – pracował przy płycie Psychocukru). Poza ładnym, właściwie piosenkowym (tyle że instrumentalnym) finałem w „Pavane”, ta płyta raczej szarpie nerwy, utrzymana jest w klimacie dość depresyjnym i bardzo mocno przesiąknięta nowofalowym chłodem – odczuwalnym bez względu na to, że formy są bardziej otwarte niż te postpunkowe trzydzieści lat temu. To, co w warstwie wokalnej proponuje Lach, jest bardzo oryginalne. To nie powtórka z Mike’a Pattona, bardziej taki trip-hop na odwrót – nazwijmy to bad-trip-hopem. Zamiast milutko jest jednak przerażająco (gdy tak słucham Trypu i 11, to mam wrażenie, że w Łodzi takie nastroje muzykom łatwo przychodzą), choć w kluczowym dla mnie „BMA” pojawia się wręcz partia zatrącająca gdzieś o wokale Massive Attack. Z tyłu jednak to bardziej Swans, Einstürzende Neubauten, nawet Young Gods… Ale nic wprost, wszystko zresztą w bardziej odlotowej wersji. Długo musiałem się z tą płytą oswajać, ale podoba mi się coraz bardziej i traktuję ją jako niezłą prognozę na przyszłość dla tej formacji. Przy okazji – to jedna z ładniej wydanych polskich płyt 2011 roku, co przypomina mi o tym, że cała bieżąca produkcja Requiem Records czeka na opis na tej stronie dużo za długo.

Liczę na koło ratunkowe, może w postaci jakiegoś konkursu, albo felietonu Daniela Passenta.

PSYCHOCUKIER „Królestwo”
Antena Krzyku 2011
7/10
Trzeba posłuchać: „Gwiazda”, „XXX”, „Maczeta Rębajły”.

ALMOST DEAD CELEBRITIES „LP”
Requiem Records 2011
7/10
Trzeba posłuchać:
„Manga”, „BMA”.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 10

Dodaj komentarz »
  1. gettokosmos jest polską płytą 2011 roku (łódzką, wschodnioeuropejską, whatever). Niesamowita mieszanka wybitnej *mowy wiązanej* pryta z idealnym tłem bitowo-odhumanizowano-odchylonej muzyki cieślaka. Zgrzyt, pisk, dysonans, niesmak, irytacja, chłód, brzydko, topornie, nieprzyjemnie, prosto, groza, melodyjny refren też się znajdzie.
    Podoba mi się głos Kuby z the kurws w tej sprawie: http://paweuu.wordpress.com/2012/02/02/muzyczne-podsumowanie-roku-2011-listy-gosci/

  2. Panie Redaktorze pozwolę sobie nie zgodzić się co do Wrocławia i Warszawy ze to jedyne miasta jakie Pan muzycznie zauważa. Wystarczy spojrzeć na owa 10 tke płyt z Łodzi aby sie zoorientowac ze to poważny błąd co do ograniczenia się tylko do Wrocka i Wawy;)) Nie wiem może i wiecej płyt powstaje w Wawie czy Wrocku ale czy równie ciekawych i zróżnicowanych?. Tutaj mamy popowa Ize Lach i elektroagresywne 11 na rock’n’roll u Cukrow konczac;)) polecam obserwacje łódzkiej sceny chociażby po to aby znaleźć takie kwiatki jak Almost Dead Celebrities których próżno szukać w Wawie. Bo Wroc ma przynajmniej Job Karme;). Pozdrawiam.

  3. @Killasound –> Biłbym się w piersi, gdybym miał powód. Ale pierwsze zdanie tego komentarza jest ogromnie niesprawiedliwe. Z listy moich ulubionych wydawnictw (http://polifonia.blog.polityka.pl/2012/01/02/211-polskich-plyt-2011-roku/) wynika jasno, że jest jeszcze i Gdańsk, i Olecko, i Szczecin, i Poznań, no i Berlin, albo nawet Dublin (miejsce, gdzie rozpoczęła się podobno kariera Twilite). Warszawa to nieuchronność o tyle, że przyjeżdża tu wielu muzyków z innych miast i scena jest najbogatsza. I nawet po gruntownym przesłuchaniu imponującej listy łódzkich wydawnictw nie widzę czegoś, co by się w skali znakomitego muzycznie roku przebiło do krajowej pierwszej dziesiątki. Ale doceniam patriotyzm lokalny. Proszę tylko pamiętać, że kilku artystów z listy (w tym np. Iza Lach) to raczej dobra obietnica, zapowiedź tego, że coś się kiedyś może zadziać, niż realizacja takiej obietnicy. 🙂

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Bartek, trzeba było dopisać (jak sugerowałem ;-)) Kristen do listy najlepszych AD2011, to miałbyś Wrocław, Poznań i Szczecin za jednym zamachem.
    A Psychocukier faktycznie zwyżkuje i cieszę się, że już w sobotę zagrają, hmm, w Warszawie

  6. Panie Bartku ja się odnosiłem tylko do tego zdania, że ostatnie lata w muzyce kojarzą się z Wawą lub Wrockiem. Choć trudno nie było by zauważyć takiego Trypa na przestrzenie ostatnich 2 lat;)
    Zresztą wszystko napisałem z przymrużeniem oka;))

    Na zestawienie wcześniej nie patrzyłem, proszę wybaczyć;)

    Zresztą zestawienie jaka masa innych w tym kraju, jednym sie spodoba inni uznają, że czegoś brak etc etc.

    pozdrawiam serdecznie

  7. @killasound –> Ja też spojrzałem na szybko na to pierwsze zdanie, przepraszam, nie było tak oczywiste. 🙂
    A brak czegoś zawsze, fakt.

    @PopUp –> Spóźniłem się, za to w radiu nadrabialiśmy prezentując Krtisten w zestawieniu najciekawszych polskich płyt w HCH. Nie zmienia to faktu, że gdybym Ci zaufał w ciemno, to bym nie przegrał – ani w tej sprawie, ani w sprawie Kari. 😉

  8. …o, tak – heroiczna praca Łukasza publikującego nakładem Requiem archiwalia naszej awangardowej alternatywy z pewnością za długo czeka na szerszą prezentację w „Polifonii”…

  9. dzięki!

    muszę jednak zza kulis powiedzieć, że nastój nastrojem, taki był i się nie dziwię, bo jaki zawalony muzyką i mający wiecznie jakieś nieuniknione zaległości dziennikarz muzyczny ma ochotę brać na siebie obowiązek przesłuchania 28 (jak się okazało) płyt i ich ocenienia w sprinterskim tempie, ale zgodziłeś się natychmiast, zanim skończyłem pierwsze zdanie, bez warunków wstępnych żadnych. niechaj to będzie wiadome wszem i wobec – dzięki!

    a co do Twych typów, to ja na przykład uważam, że w tym szerokim składzie na znacznie większe dostrzeżenie zasługują artyści z kompletnie nie mojej bajki, bo wywodzący z hip-hopu się, czyli lilu i zeus. płyta lilu jest bardzo nierówna i niejednorodna, ale jeśli pójdzie w kierunku piosenkowo-pieśniarskim, to jest szansa na naprawdę duży format. a zeus głos ma może niepowalający, ale jego biegłość i elastyczność producencka jest naprawdę imponująca.

    wpadajcie w piątek do bagdad cafe!

  10. A gdzie Coma w tym zestawieniu ?

  11. Aż chciałoby się zacytować: „W Polsce, czyli nigdzie.” Ale właściwszym pytaniem jest, gdzie oni są w czasie raczej niż w przestrzeni i w jakiej kulturze raczej niż z jakiego miasta 🙂

css.php