Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

1.11.2010
poniedziałek

Nie prowdy sukoj, Eno kolegów*

1 listopada 2010, poniedziałek,

Nie dalej jak przedwczoraj słyszałem Briana Eno w pełnej, choć widmowej krasie. Na seansie „Social Network” Davida Finchera, filmu, do którego naprawdę dobry soundtrack napisał Trent Reznor. Fortepianowy motyw „It Catches Up With You” wchodzący na napisach początkowych, tuż po tej błyskotliwie rozegranej rozmowie otwierającej film, to jest jeden wielki hołd dla „Music For Airports” (reszta muzyki Reznora sięga do klimatów Eno już tylko momentami).

Każda płyta Eno to bardzo ważna premiera z co najmniej kilku powodów. Jest to bowiem człowiek, który:
– Nagrał idealną płytę rockową – „Here Come the Warm Jets” – na samym początku solowej kariery.
– Wymyślił od strony koncepcji i zrealizował na kilka różnych sposobów jedną z najważniejszych dziś muzycznych estetyk – ambient.
– Jako producent pracował nad jednym z najambitniejszych cykli piosenek w muzyce pop – z Davidem Bowiem w latach 70.
– W duecie z Davidem Byrne’em zrealizował wizjonerską, samplową, kolażową i multikulturową płytę „My Life in the Bush of Ghosts”, która mimo 30 lat jest wciąż świeża i aktualna.
– Był współautorem brzmienia jednego z najpopularniejszych zespołów rockowych ostatnich 30 lat, grupy U2 (od „The Unforgettable Fire”, ich brzmieniowego punktu zwrotnego).
Mało?

Nawet porażki Briana Eno – mało przekonujący powrót do współpracy z Byrne’em czy płyta „Another Day On Earth” z próbą połączenia estetyki jego płyt piosenkowych i instrumentalnych – byłyby pewnie sukcesami dla innych artystów. Dlatego tak trudno oceniać jego od dawna zapowiadaną płytę dla wytwórni Warp, której podopieczni powinni funta od każdej sprzedanej płyty oddawać Eno jako ich świętemu patronowi.

W dodatku „Small Craft on a Milk Sea” to nie płyta solowa Eno, tylko właściwie dzieło wspólne tria muzyków. Trudno mi wprawdzie określić, ile wniósł tu Leo Abrahams, który pojawił się już na płycie „Everything That Happens Will Happen Today” Eno i Byrne’a i na ostatniej solówce autora „Apollo”, ale młody zdolny Jon Hopkins, też ściągnięty przez Eno do współpracy już jakiś czas temu, wniósł tu sporo. To jemu zawdzięczamy z pewnością to, że po trzech klimatycznych, ale wycofanych nagraniach, w czwórce i piątce pojawia się znana z Warpa połamana rytmika, a w utworze numer siedem (w międzyczasie jest szóstka, chyba najlepszy moment płyty – z rockowym wejściem w finale) zbliża się nawet do harmonii Aphex Twina albo duetu Autechre z jego delikatniejszych momentów.

Jeśli Abrahams (którego Eno odkrył w sklepie na Notting Hill – tu szczegóły) odpowiedzialny jest za gitary – co wydaje mi się najbardziej prawdopodobne, bo na poprzednich płytach grywał u Eno na tym instrumencie – to pewnie jest współautorem najbardziej banalnego i cienkiego momentu tej płyty, czyli numeru dziewiątego, opartego właśnie na partiach gitar, które ewidentnie powinien zagrać jakiś mniej szablonowy improwizator. Na szczęście złe wrażenie zacierają dość szybko powracające pod koniec albumu klimaty ambientowe. Kosmiczny utwór numer 12 oraz przywodząca na myśl „Music For Films” trzynastka. W czternastce robi się Pink Floyd, znów za sprawą Abrahamsa. Piętnastka zamyka album w miarę zgrabnie. Jest w niej nastrój tajemnicy, którego momentami brakowało mi wcześniej. W nowej muzyce Eno nie ma już tej klarowności i elegancji, nie ma tej siły odkrycia, co kiedyś, ale są koledzy i mimo wszystko to właśnie duch współpracy przyjemnie ją tu kilkakrotnie odświeża.

BRIAN ENO with JON HOPKINS & LEO ABRAHAMS „Small Craft on a Milk Sea”
Warp 2010
7/10
Trzeba posłuchać:
„Horse”, „2 Forms of Anger”, „Complex Heaven”, „Calcium Needles”, „Emerald and Stone”.

Więcej fragmentów płyty tutaj.
Płyta wychodzi jutro.

* Cytat z Tischnera.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 12

Dodaj komentarz »
  1. „…funta od każdej sprzedanej płyty oddawać…” -podopieczni pewnie musieliby do tego interesu nieźle dokładać. Pewnie to była żart, ale taki smutny, że lepiej żeby nikt z internatów nie dał sie nabrać.

  2. Drogi Panie Chaciński
    Nie wiem gdzie umieścić sprostowanie dotyczące recenzji płyty Młynarski plays Młynarski zamieszczonej w Polityce, spróbuję tutaj. Producentem piosenki „Nie Ma Jak U Mamy” oraz trzech innych na tej płycie jest Marian Wróblewski (gitarzysta we wszystkich piosenkach).
    pozdrawiam

  3. @patiti –> Przekażę to Mirkowi Pęczakowi, autorowi tej recenzji. Tutaj http://www.polityka.pl/kultura/muzyka/1509854,1,recenzja-plyty-jan-mlynarski-mlynarski-plays-mlynarski.read zostałem mylnie podpisany jako autor. Hm. Poproszę o poprawienie informacji o autorze na stronie, bo dość własnych błędów popełniam, żeby jeszcze odpowiadać za cudze 😉
    Przy okazji – na blogu upraszam o formę nieco bardziej bezpośrednią. Więc jeśli już koniecznie „pan”, to już na pewno nie „drogi”.

    @lsd –> To była raczej uwaga niż żart. Przynajmniej ja się z tego nie śmiałem. Funt, tak jak dolar czy złotówka występuje w tym zdaniu jako jednostka monetarna charakterystyczna dla danej długości geograficznej.

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Czekam na płytę, na której to Eno będzie wspomagał Hopkinsa, nie na odwrót. (Z całym, ogromnym, szacunkiem do dokonań).

  6. Aha, „Paleosonic” = wczesny Terje Rypdal.

  7. Bartku, a Roxy Music???????? no jak mozna nie wspomnieć?

  8. @pszemcio –> Chciałem napisać: „Facet, który grał w znakomitym zespole i – co rzadkie – gdy z niego odszedł, nagrywał solo jeszcze lepsze albumy”. Ale przez wzgląd na to, że Roxy Music fajnym zespołem był, postanowiłem im oszczędzić i zacząć wyliczankę (i tak niepełną) od solówek Eno, które ubóstwiam.

    @Mariusz Herma –> W punkt.

  9. Atak Andrzeja Budy na pana Bartosza na jego bloku 😀 Ludzie już nie mają co robić 🙂

  10. @Marcin –> Przeczytałem. Usiłuję od jakiegoś czasu ignorować ten jednostronny atak za złą recenzję książki Budy w „Przekroju”, ale Czytelników, którzy są ciekawi jego korzeni (i już zupełnie nie mają co robić) odsyłam tutaj: http://andrzejbuda.blog.onet.pl/Polityczna-przygoda-z-Historia,2,ID207026798,n
    I wszystko się zgadza, nie zostałem zlustrowany. 😉

  11. idealna płyta rockowa? mógłbym prosić o rozwinięcie tej myśli? 🙂

  12. @matziek –> Mogę rozwinąć innym razem. Kiedyś poświęciłem temu więcej miejsca na łamach „Przekroju” przy okazji reedycji piosenkowych albumów Eno, może po prostu ekshumuję tamten tekst, bo na stronie „P” go nie ma. Najprościej powiedzieć, że podoba mi się ta płyta szalenie.

  13. „Here Come the Warm Jets” uwielbiam. Tak jak „Taking Tiger Mountain” i pozostałe płyty Eno z kategorii „wczesne, ze śpiewem”. Co tam się nie działo!
    Do zasług dodam jeszcze, że figuruje nie tylko jako producent, ale też współautor takich piosenek jak „Heroes” Bowiego czy „Once in a Lifetime” Talking Heads.

css.php