Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

9.12.2021
czwartek

Lato w środku zimy

9 grudnia 2021, czwartek,

W kwestiach covidowych jestem, jak być może wiecie, zwolennikiem przetrwania. Ignorancja drażni mnie umiarkowanie, bo nie jestem jakimś wielkim fanem ludzkości. Po coś są te Nagrody Darwina (wczorajszy tweet posła Kuleszy z Konfederacji, który przyszedł do sejmu, ale wyjątkowo założył maseczkę, bo ma covid, po czym dziwił się, że go wykluczono z obrad, trochę jednak śmieszy). Ale ludzi raczej lubię, więc granicą jest sytuacja, gdy jacyś kompletni ignoranci, zwani w plebiscycie na Młodzieżowe Słowo Roku odlepami, zaczynają zagrażać innym. Szczepienia, maseczki – robię to, co mogę. Ale sporą część życia spędzamy w stanie lekkiego niedotlenienia i nawet mnie przychodzi do głowy taka myśl, że gdyby Klaus Mitffoch pisał na nowo Jezu jak się cieszę, to te króciutkie wskrzeszenia mogłyby być momentem, gdy wysiadam z tramwaju i jeszcze przed wejściem do sklepu po chleb zdejmuję na moment maseczkę i przez chwilę znowu mogę myśleć trochę jakby ściślej. Tutaj się tak poczułem.  

Myślę, że w ogóle fenomen muzyki ambient i nagrań terenowych podczas pandemii zasadza się między innymi na tym, że poza opowiadaniem o samotności czy pustych miastach niosą te nurty dużo… powietrza. W wypadku kolejnego duetu francuskiej artystki dźwiękowej Félicii Atkinson i Amerykanina Jefre Cantu-Ledesmy (o poprzednim ze sporym entuzjazmem pisałem trzy lata temu) to rzecz, która wydawała się od początku pewna pod tym względem: poprzednie operowały na paru planach muzyką nieoczywistą, ale złożoną z ciepłych, znajomych, bliskich elementów. I tworzone były z oddechem charakterystycznym dla obojga – w wydaniu Amerykanina bardziej marzycielskim i rozmytym, w wydaniu Francuzki – skupionym na bliższych planach, szeptach, wrażliwości bliskiej ASMR. Na Un hiver en plein été podobnie się te cechy splatają. Choć też nierzadko zaskakują – jak w Septembers, budującym powoli, przy wtórze błądzącej partii saksofonu rodzaj podskórnego napięcia, rozładowywanego w końcu w całkiem potężnej kulminacji budowanej z kolei nagraniem terenowym.      

Paradoks nowej płyty dwojga muzyków, którzy znają się już ponad 10 lat, ale nagrywali dotąd zdalnie, polega na tym, że powstawała wyjątkowo jako efekt wspólnego grania w jednej przestrzeni, bez pomocy onlajnowych narzędzi. Tyle że jeszcze przed pandemią: w sierpniu 2019 r. na Brooklynie. To znów bardziej poezja niż proza dźwiękowa, ekspresja pewnej delikatności, ale bardzo różnorodna – Atkinson wspomina o tworzeniu swoistego „placu zabaw”, na którym można zrealizować wymarzone pomysły. I w samych sceneriach, przenoszących nas do kolejnych przestrzeni – bywamy i wewnątrz, i na zewnątrz – słychać już całkiem duże bogactwo, nawet pewną inflację pomysłów, nie mówiąc o urozmaiceniu barw instrumentalnych, zarówno akustycznych, jak i elektronicznych. Zdarzyć się tu może wiele, ale używać w stosunku do tego hasła muzyka totalna nie warto, bo jest to zarazem muzyka bardzo powściągliwa. A wszystko razem składa się na obraz takiego albumu, który ciągle można na upartego opisać jako eksperymentalny, choć przede wszystkim jest po prostu przyjemnym doświadczeniem. Są albumy ułożone jak plan świetnie zorganizowanej wycieczki – dynamiczne, precyzyjne, gęste, ale jednak jednorazowe. Ten jest jak błądzenie po nieznanej albo odkrywanej na nowo przestrzeni – słucham go od piątku i nie widzę jeszcze końca tego doświadczenia, nie widzę oceny końcowej i kompletnie mnie przy tej okazji nie obchodzi pozycja na liście płyt roku. Warto pobłądzić i zaczerpnąć świeżego powietrza między jednym a drugim ściśle zaplanowanym i dobrze ułożonym albumem. Dla mnie to raczej lato w środku zimy niż tytułowa zima w środku lata.   

FELICIA ATKINSON & JEFRE CANTU-LEDESMA Un hiver en plein été, Shelter Press 2021 

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 6

Dodaj komentarz »
  1. ,, bo nie jestem jakimś wielkim fanem ludzkosci”…
    Parę zdań później :
    ,, ale ludzi raczej lubię „…
    Hmm… Staram się rozwikłać ten paradoks, ale jakoś ma z tym problem… 🙂
    A jeśli chodzi o przetrwanie w dobie pandemii, to istnieje kilka wersji na przetrwanie, a monopolu na,, know – how” nie ma nikt.

  2. @rufus swell –> Myślałem, że nie będę musiał tłumaczyć różnicy między ludzkością a ludźmi 🙂 Ale w moim rozumieniu jest taka.

  3. „Ni rêve, ni sommeil. Plus d’attente. La paix”. Myślę też, że właśnie to odwrócenie sensu tego tytułu sprawia, że te „pieśni bliskości” są tak przezroczyste jasne i skryte. I wiem, blog muzyczny… ale „temat zarazy” powraca i na tych blogach, i chyba coraz większego powszechnego zobojętnienia na nią… Dorzuciłbym więc kiedyś swoje własne małe „dwa grosze”… ale na pewno już nie przy takim tytule, i wszystkim z kim tytuł ów mi się już zawsze kojarzyć będzie pa pa m

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Oj tak – bardzo spodobało mi się to określenie płyt jednorazowych – świetnych, ale do których nie ma potrzeby, czasem wręcz nie chce się wracać. Ta tutaj – już pędzę błądzić, wciąga!

  6. Bartek Chaciński – Album przesłuchany i faktycznie pobudza wyobraźnię.
    P. S… bo nie jestem wielkim fanem słodyczy ”
    ,, ale czekolady raczej lubię” 🙂
    P. S. 2 – Legendarny basista Robbie Shakespeare nie żyje
    https://youtu.be/yaKvXTpMn0E

  7. za Jefre trafiłem tutaj
    https://www.youtube.com/watch?v=hG3VzpI0gU4&t=126s
    i stałem się fanem muzyki sakralnej;)

css.php