Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

18.11.2021
czwartek

Słyszałem nową Adele i… no dobrze, zaryzykuję

18 listopada 2021, czwartek,

Jak bardzo oczekiwana jest nowa płyta Adele, nie muszę długo opowiadać: artyści z pierwszej półki narzekają, że produkcja winylowej wersji jej albumu 30 zablokowała tłocznie, pojawiły się opowieści o specjalnej ochronie strzegącej taśm produkcyjnych, a singlowe Easy On Me pobiło dzienny rekord w streamingu. I jeśli sześć lat temu, przy okazji poprzedniej płyty, pisałem, że nie wiem, co się musi wydarzyć, żeby płyta się nie sprzedała, dziś mogę tylko powtórzyć te słowa z doświadczeniem bogatszym o te sześć lat. Dopiero dziś, bo do wczoraj o 1.00 w nocy obowiązywała umowa NDA, którą trzeba było podpisać przed wejściem na odsłuch – a suma kary umownej za przedwczesne zdradzenie szczegółów wydawnictwa była tak duża, że spłacałyby ją za mnie pewnie jeszcze dzieci, zdecydowałem się więc dla pewności poczekać jeszcze dobę. Przez tych sześć lat powiększyło się też, rzecz jasna, doświadczenie angielskiej wokalistki, która zdążyła w tym czasie pobrać się z wieloletnim chłopakiem, krótko potem wejść w okres separacji, a na początku tego roku – zakończyć sprawę rozwodem. Nie trzeba więc przedpremierowego odsłuchu, żeby wiedzieć, o czym ta płyta będzie. Choć mam wrażenie, że niezmienne pozostały zarówno wszystkie plusy, jak i minusy albumowej działalności Adele.     

Jeśli poprzednio w superlatywach pisałem o głosie Adele, oczywiście mogę to dla porządku powtórzyć – jest w niej coś takiego, także biorąc pod uwagę stosunkowo łagodne potraktowanie linii wokalnych w postprodukcji, z zachowaniem pewnych niedoskonałości, ludzkiego czynnika – że ma się wrażenie słuchania kogoś bardziej z kręgu wielkiej historii muzyki niż małej codzienności, wypełnionej przecież albumami dobrych głosów. Z drugiej strony, mogę z jeszcze większą stanowczością powtórzyć, że bez stałego partnera muzycznego trudno będzie 33-letniej Angielce (tym razem, ze względu na różne opóźnienia i problemy po drodze, tytuł płyty nie nadąża za metryką) stworzyć album idealnie spójny i tak porywający, na jaki ta autorka zasługuje. I tak „Trzydziestka” to zasadniczo dwie płyty w jednej – podzielone autorską wariacją Adele na temat sampla z Errolla Garnera w All Night Parking, lekko trącącą chałupnictwem (brzmi jak złożone w domu na „Garage Bandzie”), ale też bezpretensjonalną.

Drugą część, wyprodukowaną przez Inflo (Little Simz, Sault) radziłbym kupować bezwzględnie i w pierwszej kolejności. Pierwsza, pisana w większości z udziałem doświadczonego i utytułowanego Grega Kurstina (obecnego też na 25), wydaje się lekko przedwczorajsza. To może być oczywiście efekt dłuższego niż wcześniej procesu pracy nad albumem, nie mogę się jednak oprzeć wrażeniu, że Adele zainwestowała najwięcej emocji w ten mniej porywający odcinek – bo taki na przykład My Little Love o relacji z synem w rozpadającym się związku, być może najbardziej osobisty ze wszystkich utworów na płycie, jest zarazem jednym z bardziej rozczarowujących pewnym brakiem kierunku. O ironio, głos Adele, brzmi tu również najmniej naturalnie. To oczywiście wrażenia z pierwszego odsłuchu – i proszę je sobie zweryfikować jutro we własnym zakresie – ale nie przekonał mnie także najbardziej energetyczny (choć trudno powiedzieć, że szczególnie upbeatowy – może za to radiowy) Cry Your Heart Out, ani tym bardziej Can I Get It pisany m.in. z Maxem Martinem – „typowy Martin”, utwór, który mogłaby wykonać niejedna konkurentka. To Be Loved (to już z końcówki akurat) z Tobiasem Jesso jr. brzmi z kolei jak wizja pewnego paraliżu w konfrontacji z Adele – utwór napisany, podejrzewam, tak, jak sobie autor wyobraża twórczość tej wokalistki, broniący się jednak względnym minimalizmem formuły. Ciekawy jest za to pojawiający się w wielu momentach Hammond – cichy bohater drugoplanowy aranżacji na 30, wykorzystywany przez różnych producentów, co sugeruje, że może być po prostu pomysłem samej autorki.  

Możliwy kierunek – pójście w bardziej klasyczne klimaty, osadzone w jazzie, starej muzyce filmowej, może nawet musicalu – zwiastowało intro, czyli niezłe Strangers by Nature (tu pomocnikiem był Ludwig Göransson), podtrzymywał to wrażenie w pewnym stopniu ów Garner, a pewną klamrą mogły być utwory z Inflo. Ale bardziej chciałem ten klucz usłyszeć niż go rzeczywiście usłyszałem. I wyszedłbym z prezentacji raczej smutny (tym bardziej, że nowa Adele to płyta tematycznie niewesoła, a w tempach zdecydowanie wolna), gdyby nie kojąca na swój sposób, a przy tym niezwykle dynamiczna i dobrze wykorzystująca możliwości wokalne bohaterki końcówka. Hold On, a później – w samym finale – Love Is a Game. Inflo pracuje bardziej na „silniku” starego soulu i gospel, ale widać, że zbliżył się do balladowego stylu Adele najbardziej, jak się dało. I jeśli mam wskazać jeden bezwzględnie klasyczny moment, który ta płyta przynosi, to jest nim właśnie Love Is a Game. W tym miejscu w notatkach wpisałem sobie dość brzydko, a przepiszę już bez takich emocji, pytanie: „dlaczego Inflo nie mógł zrobić z Adele całej płyty?”. Rezonuje ono w głowie słuchacza jeszcze długo po wybrzmieniu głosu wokalistki. To nie tylko doraźny błąd w taktyce rynkowej – ta płyta, jak wspomniałem, ma pewny start – tylko w długoterminowej strategii. Kto miałby ryzykować w całym tym show biznesie, jeśli nie ktoś, komu udaje się przez sześć lat podtrzymać taką temperaturę oczekiwań na nowy album?        

ADELE 30, Melted Stone/Columbia 2021 

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 10

Dodaj komentarz »
  1. Nudna, nic nie wnosząca do muzyki wokalistka – jej piosenki nadają się albo jako memy na tt albo jako elevator music, nikt o niej za 15 lat nie będzie pamiętał,

  2. Wożę w aucie CD Adeli, jako tzw. ostatnią deskę ratunku – gdy nie działa radio internetowe, zawiesi się USB, a zwykle radio łapie wyłącznie reklamy. Także tego, dobrze Pan zrobił czekając dodatkowy dzień, nie warto iść z torbami dla takiej muzyki 😀

  3. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  4. Zupełnie nie są to moje klimaty, w ogóle świat muzyki pop jest mi raczej obcy, ale przyznać trzeba, że „Skyfall” to jedna z trzech najlepszych piosenek bondowskich w historii tej serii. Myślę, że choćby za to Adele będzie pamiętana za 15, a może nawet i za 50 lat.

  5. Nudy na pudy.

  6. I’m still standing by Alison Moyet.

  7. A oto moje wokalne odkrycie roku. Adele? Kto to jest? 🙂
    https://youtu.be/aovHCegOS7I

  8. Ok, jej piosenka do poprzedniego Bonda Skyfall w ogóle nie wywarła na mnie wrażenia. Bo czego można oczekiwać do takiego filmu? Dużo dramaturgii, patosu, uniesienia i… kiczu. To już wolę Billie Eilish z jej ztonowanym kawałkiem do nowego Bonda, który jest bardziej,, cool” w porównaniu do Adele.
    Tak poza tym mam jednak zrozumienie na zapotrzebowanie tego rodzaju muzyki dla mas. Większość konsumentów takiej muzyki raczej nie zagłębia się, czy poszukuje głębszych doznań przy odsłuchu muzyki w ogóle (bo jak inaczej wytłumaczyć fenomen disco polo) i zadowala się takimi krótkimi (w szczególności balladami), które wywołują w swej prostocie i uniesieniu emocjonalne doznania. I jest to ok..Adele porusza w swoich piosenkach i tematyzuje problemy większości z nas (rozstania, problemy w pandemii, rozterki sercowe, itd) z którymi identyfikuje się większość ludzkości.
    Tylko dziwne, iż album Adele, przy którym wiadomo iż będzie ogromnym hitem, ukazuje się na krótko przed świętami, a nie na przykład w środku lata 🙂 A poza tym od kiedy zaczęła prowadzić hollywoodzki life style, udzielać prywatne koncerty dla prominentów ze świata biznesu i mediów, oraz udzieliła wywiadu dla Oprah Winfrey to jakoś straciła u mnie na sympatii.

  9. Lady B. trochę podobna do Cassandry W. no a w mym ulubionym już 🙂 „I will fix it” jakoś „nie przeszkadzają”… te właśnie słowa do notabene „Peace Piece” Billa. Z Lady A. 🙂 wyróżniam (jak Pan redaktor) finał płyty, też w sumie ładnie notabene gra… no i słychać, że to śpiewa ta a nie inna Pani. pa pa m

  10. Poza „Skyfall” kojarzę Adele tylko z tej parodii – https://www.youtube.com/watch?v=e2zyjbH9zzA – ale i tak musiałem ją sobie puścić, żeby sobie tę piosenkę przypomnieć, bo pamiętałem z niej tylko słowo „hello”.

css.php