Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

20.06.2017
wtorek

Wymijająca odpowiedź

20 czerwca 2017, wtorek,

Jedni mówią ładnie, inni brzydko. Jedni mądrze, inni głupio. W wypadku Fleet Foxes ładny i mądry jest już sam muzyczny alfabet, czyli to, z czego budują swoje utwory. Mocne akordy grane na dwunastostrunowej gitarze – od razu przenoszące słuchacza w rejony między bogato aranżowanym folkiem a prog rockiem. Starannie modulowane i świetnie intonowane wokale. Kapitalne harmonie chórków. Różnorodność brzmieniowa (bo czego tu nie ma – koto, shamisen, harmonika szklana itd.). Świetne aranżacje smyczkowe, wcześniej niespotykane w tej skali w nagraniach FF. Utwór Mearcstapa ratują wręcz te subtelne smyczki. A wreszcie skala dynamiczna, trochę wprawdzie spłaszczona przez kompresję, ale jednak zaskakująca nas już w otwierającym album utworze I Am All That I Need. Niezwykłe skupienie na detalach – włącznie z drobiazgami typu kilka taktów z utworu Mulatu Astatke na końcu On Another Ocean (January/June) albo temat z White Winter Hymnal w końcówce pierwszej kompozycji na płycie. To wszystko wywoływać powinno wrażenie, że jest bardzo dobrze.

Teraz ten alfabet trzeba jednak ułożyć w kompozycje. A te bywają momentami nieco amorficzne, może po prostu przekombinowane, z tematami marzycielsko-melancholijnymi aż do przesady. Odwołują się w konstrukcji – co pewnie ryzykowne, ale w tym wypadku wykonane zręcznie – do artrockowych suit. Sygnalizują długie dni spędzone w studiu na cyzelowaniu wspomnianych wyżej detali w sposób, który źle wpływa na spontaniczność i emocjonalność przekazu. Są też w większości dość monotonne, jak gdyby rodzaj przemęczenia, albo nawet lekkiej depresji miał się przenieść na słuchacza. A odejście Josha Tillmana (Father John Misty), przy moim dystansie do jego osoby, oznacza jednak lekką zmianę wrażliwości – Crack-Up to także najpoważniejsza, najmocniej przesycona smutkiem płyta FF (Tillman był – na co już kiedyś zwracałem uwagę, opisując koncert tej grupy, rozweselającym mistrzem ceremonii). A jeśli już traktuje o podobnych sprawach (choćby sytuacji w USA) co ostatni album Tillmana, robi to ładniej, ale zarazem delikatniej. Crack-Up to również bezwzględny grower. Z tym że niektórym zamiast przyjemności ze słuchania w miarę upływu czasu urośnie broda. To wszystko może wywoływać wrażenie, że wcale tak dobrze nie jest.

I co? Zasadniczo to tyle. W najlepszych momentach (przypominające lekkość debiutu Kept Woman, barwą emocji kojarzące się z Radiohead Third of May / Ōdaigahara, wreszcie wspomniane już On Another Ocean) to płyta najlepsza w dyskografii FF. W najsłabszych – zestaw mocno odstający w dół od dwóch poprzednich. Reszta jest już kwestią tego, czego oczekujemy od Robina Pecknolda i jego grupy. Z całą pewnością pokazali już, że w XXI wieku da się nagrywać albumy na poziomie starych płyt Crosby, Stills & Nash czy Vana Morrisona. Sami są klasykami, choć pewnie nie powiedzieli jeszcze w tej dziedzinie ostatniego słowa. Nie dam się namówić na twierdzenie, że tym razem rzecz zrobili zupełnie inaczej, choć nie dam też sobie wmówić, że to nuda. Co zapewne prowadzi nieuchronnie do wymijającej puenty, ale i jedynego pewnego wniosku: że trzeba samemu posłuchać.

FLEET FOXES Crack-Up, Nonesuch 2017, 7/10*

*edycja oceny z początkowego 7-8/10

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 3

Dodaj komentarz »
  1. Sam będę recenzować ten album niebawem – wydaje mi się, że siła Fleet Foxes tkwi (oprócz wspomnianej przez Pana aranżacyjnym kunszcie i różnorodności) w pewnym zmiękczeniu amerykańskiego folku w dream popowym rozmarzeniu. Jest w całej dyskografii jakiś pierwiastek retro, w swoich odwołaniach odwołują się bowiem też do innych niż folkowa manierach, trochę jakby Brian Wilson zamiast plażowej formacji, postanowił zagrać country, wciąż marząc po swojemu.

    Np. osobom, podoba się Fleet Foxes, kontrolnie zaproponował bym zespół Beach House i odwrotnie. Myślę, że ten styk wrażliwości Fleet Foxes jest osobliwy.

    Pozdrawiam ciepło!

  2. A może Krystyna Czubówna byłaby tu jakąś podporą przy roztrząsaniu powyższych rozterek?
    http://www.nowamuzyka.pl/2017/05/22/piotr-bejnar-album/

  3. : )
    i znowu SONGHOY BLUES
    z albumem „Résistance” (wspominalem o tej grupie w Polifonii 11.12.2015 i byla wowczas 10/10.) To niezwykle inspirujaca muzyka, ktora trzeba przezyc na live-koncercie. Exilrock z Mali. Desert punk, rock czy tez blues ale zaden „world music” jak klasyfikuje sie muzyke Songhoy Blues. Sami muzycy mowia, ze graja „rock” i pierwsza sciezka „Voter” sama mowi za siebie. To jest ROCK:kaskady wah-wah i inferno gitarowe refrenu. Jednoczesnie nie jest to rock znany na Zachodzie – riffy, sekwencje akordow do beatu ( tu przypomina nieco sound Goat).
    Gosciem jest Iggy Pop w „Sahara”. A poszczegolni muzycy w bogatych aranzacjach wydawaloby sie graja kazdy sobie, ale nie jest tak bardzo konsekwntnie trzymaja sie tematu albo „roots”.
    Warto byc na koncercie tej grupy, bo rzeczywiscie jest to niepowtarzalne przezycie.
    Piekny mieli wystep na tegorocznej Primavera.

    Lubie: „Sahara” z Iggy Pop
    https://www.youtube.com/watch?v=VrTXSrGYL7U

    PS przypomina mi nieco RL Burnside´a.

css.php