Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

29.01.2016
piątek

Lata 90. – powroty są drażliwe

29 stycznia 2016, piątek,

Ciepłe głosy, wyrafinowane piosenki, wibrafony i smyczki, rozbudowane zestawy perkusyjne, inspiracje muzyką współczesną, minimalizmem, elegancja i próby przełamania banału w muzyce popularnej. Takie też (poza grunge’em i techno) próbowały być lata 90. A teraz nowe płyty wydały aż trzy zespoły, na które się wtedy snobowano. I nie powiem, żeby wynikało z tych wydawnictw coś szczególnie dobrego. Warto się jednak przyjrzeć wszystkim trzem płytom, bo – o ile dobrze odczytuję koniunkturę – czeka nas tego znaczenie więcej. Do tego stopnia, że nawet w życiu publicznym wracają lata 90. Pytanie: ile jesteśmy w stanie tego przyjąć?

Zacznijmy od Tortoise. Pierwsza nowa płyta od siedmiu lat to jednocześnie najgorszy album tej grupy w całej jej historii. Zespół stworzony po to, żeby prezentować polirytmiczne partie perkusyjne (w porywach do trzech perkusistów), trochę się już dusił w późniejszych latach działalności, gdy prezentował swoją wizję rocka progresywnego. Teraz już nawet tego nie ma. Najlepsze momenty płyty The Catastrophist są wtórne w stosunku do tego, co zespół robił (dotyczy to zarówno miniatury Gopher Island, jak i zbudowanego na syntezatorowych repetycjach Gesceap), ale ostatecznie i tak jest ich zbyt mało. Prócz nich mamy wysmakowany pop z odrobiną funku, ale bez polotu. Mamy cover starego hitu (Rock On) w niezbyt wyszukanej formie, albo przeciętne echo Stereolab (stara przyjaźń – John McEntire z Tortoise produkował jedne z najlepszych płyt tamtej grupy) w utworze Yonder Blue śpiewanym przez Georgię Hubley z Yo La Tengo. Przeciętność tego zestawu jest uderzająca i daje obraz niezbyt pięknej katastrofy, którą tytuł przecież w pewnym sensie wróżył. Działa to wszystko tym gorzej, że poszczególni muzycy chicagowskiej grupy dalej grają w innych składach, więc bezrobocie im nie grozi. A Tortoise trudno uznać za maszynkę do zarabiania pieniędzy – nie ruszą przecież dla pieniędzy w trasę po świecie by wykonywać godzinne wersje Djed. Choć oczywiście wolałbym iść na taki koncert niż dalej słuchać nowych utworów.

TORTOISE The Catastrophist, Thrill Jockey 2016, 4/10
Do posłuchania tutaj

Kiedy Tortoise urzekali repetycjami na instrumenty perkusyjne, grupa Tindersticks zapraszała do swojej muzyki ładnie zaaranżowanymi smyczkami, sekcją dętą i niepowtarzalnym, ciepłym barytonem lidera Stuarta A. Staplesa. Też byli w latach 90. sensacją – i płytową, i koncertową. Im z kolei – bardziej niezmiennym i regularnie nagrywającym – część z atmosfery starych nagrań udało się zachować. Choć i w tym wypadku nowy album – The Waiting Room – pozostaje cieniem tych ostatnich. Niby ma podobną dynamikę – słychać ją choćby w Were We Once Lovers? czy We Are Dreamers! (śpiewanym z Jehnny Beth z promującej właśnie nie najgorszy nowy album grupy Savages). Dęciaki w Help Youself (aranżacje: Julian Siegel) same w sobie brzmią fajnie, ale wydają się trochę odklejone od całej kompozycji. Za to wrażenie robi piękny motyw ze wstępu, który okazuje się dziełem Polaka, Bronisława Kapera, autora muzyki do filmu Bunt na Bounty, człowieka należącego do skromnego wciąż grona polskich laureatów Oscara. Da się tego słuchać z przyjemnością, ale w momencie, gdy w Staplesie zacząłem słyszeć nowe wcielenie Cohena (Hey Lucinda), nabrałem ochoty, żeby posłuchać Cohena, i straciłem zainteresowanie The Waiting Room.

TINDERSTICKS The Waiting Room, City Slang 2016, 6/10

Prawdę mówiąc, z największym zaciekawieniem słuchałem najkrótszej w zestawie płyty The High Llamas Here Come the Rattling Trees. Irlandczyk Sean O’Hagan, też w swoim czasie kumpel i współpracownik muzyków Stereolab (których The High Llamas bywali kameralnym, akustycznym odpowiednikiem), to z całego opisywanego dziś grona postać chyba najsłabiej pamiętana (a warto sobie przypomnieć choćby album Gideon Gaye). Forma, którą wybrał – cykl piosenek i instrumentalnych miniatur powstałych jako rodzaj przedstawienia teatralnego – wydaje się z pozoru drugorzędna. Zarazem jednak to ona chroni go tu przed banałem. Kiedy więc pojawia się temat tytułowy, jest melodyjnie, wręcz chwytliwie, a przedtem i potem mamy znów wycofaną produkcję, delikatne brzmienie, lekką psychodelię spod znaku The Beach Boys. Wokalne motywy w stylu Roberta Wyatta przeplatają się tu z krótkimi interludiami zbudowanymi na brzmieniach np. marimby. Wszystko razem jest dość bezpretensjonalne, wydaje się na początku muzyką ilustracyjną robioną na autopilocie, a okazuje opowieścią, którą snuje muzyką sam O’Hagan. Gdyby z tego wydłubać piosenki, była znakomita epka. A gdyby się tak już z kolei silić na jakieś podsumowanie całej dzisiejszej trójki, to trzeba by było zwątpić w moc kreacyjną lat 90. Trzy spośród ulubionych zespołów tamtej epoki każą mi – przynajmniej momentami – powątpiewać, czy aby dobrze ją pamiętam. A jedno, co wciąż po tych niezbyt pocieszających spotkaniach mogę zawyrokować, to że takich trudnych spotkań w roku 2016 będzie dużo więcej.

THE HIGH LLAMAS Here Come the Rattling Trees. Music From the Original Stage Production, Drag City 2016, 7/10

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 4

Dodaj komentarz »
  1. Lista takich powrotów do najtisów będzie się wydłużać to już widać choćby po powyższych. Ja mam z tym taki problem, że wcześniejsze nawiązania do lat 80., synthpopu itd wydawały mi się interesujące. W 80 miałem mniej niż 15 lat. Muzyki nie słuchałem jeszcze w pełni świadomie. Po prostu była jako jeden z elementów tamtych lat, gdzieś obok.
    Lata 90. to już inna bajka. Muzyka mnie wtedy interesowała i płyty poznawałem na żywo i zgodnie z kontekstem tamtych czasów. Cofanie się do płyt z lat 80 i wcześniej siłą rzeczy jest pozbawione czucia ducha tamtych czasów, wydarzeń i nawiązań. Poznanie tych dodatkowych elementów, wymaga sporo zachodu. Muzyka oczywiście powinna się bronić bez ram czasowych, ale jakoś tak się dzieje, że w wielu przypadkach te ramy pomagają.
    Teraz płyty, które nawiązują do 90 poddane są przeze mnie ostrzejszej krytyce. Tak mi się wydaje, właśnie przez powyższe.
    Pytanie, czy Tortoise dla kogoś urodzonego w latach 85 i później też jest słaby czy jednak interesujący tak jak dla mnie płyty nawiązujące do lat 80.
    Dla mnie The Catastrophist to srogi zawód.
    Jak na razie chyba tylko nowe pozycje od The Future Sound Of London są w miarę interesujące i trochę ostatnia płyta Leftfield, choć to już i tak nie to samo.

  2. Chyba naprawdę lepiej posłuchać płyt sprzed 20. lat – „Milions Now Living Will Never Die” i „Hawaii”. W przypadku Tortoise spodziewałem się katastrofy, gdy kilka tygodni temu po zapowiedzi w Trójce ” Ci wieczni eksperymentatorzy …” usłyszałem utwory do bólu konwencjonalne.

  3. W rankingu na najgorszą płytę Tortoise stawiam zdecydowanie na „It’s All Around You”

  4. Tortoise wycieklo juz dosc dawno temu. Brzmi bardzo jak 90′ Dla mnie to urokliwe. Tindersticks, jak lubilem poprzena plyte to teraz jest za bardzo. Nie sluchalem Tindersticks w 90′. Wiecej 90′? Working for a Nuclear Free City – What Do People Do All Day?

css.php