Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

18.10.2013
piątek

Rozbawieni, uśpieni i nawiedzeni

18 października 2013, piątek,

Późnym wieczorem na Unsoundzie doszło do zaskakującego wyznania. Rhys Chatham (dla niewtajemniczonych: były szef muzyczny The Kitchen i słynny kompozytor utworów na wielkie składy gitarowe – patrz poprzedni wpis) i Charlemagne Palestine (dla niewtajemniczonych: szalony i mistyczny dzwonnik, a potem pianista i organista, autor cyklu „Strumming Music”), w euforii po występie w kościele św. Katarzyny, pierwszym wspólnym od 40 lat i pierwszym w historii występem w duecie, głośno i przy świadkach wyparli się minimalizmu. Uznali, że nigdy nie byli minimalistami, tylko maksymalistami, a Charlemagne z charakterystycznie rubasznym poczuciem humoru dodał jeszcze, że nigdy, nawet kiedy robi siku, nie jest minimalistą.

Oczywiście takie stwierdzenie może dziwić po ich unsoundowym koncercie, w ramach którego 70 minut muzyki zagrali na jednym akordzie organowym, wykorzystując flet, trąbkę, harmonijkę ustną, gitarę, fortepian i wydające dźwięk pluszaki. Przy okazji: te ostatnie – wykorzystane przez obu panów w finale – sprawiły, że zadrżała mi ręka i już, już sięgałem po telefon komórkowy, żeby uwiecznić chwilę. No ale wiadomo – na tegorocznym Unsoundzie fotografowanie, nagrywanie i jakakolwiek rejestracja są zabronione. Kto nie był, może więc poczekać na szkice, które stopniowo pojawiają się na unsoundowym profilu na FB, a kto był – zapamiętać.

Występ Chathama i Palestine’a był w wielu momentach zabawny, a w trzech czwartych zaczął nawet pachnieć farsą – gdy Charlemagne postanowił jeszcze raz pośpiewać (właśnie – był też głos) zamiast zakończyć – na co był chyba stosowny moment – improwizację. Jedno trzeba przyznać: panowie dobrze się bawili i wykorzystali przestrzeń kościoła. Nie dziwota – Charlemagne zaczynał od posady dzwonnika w kościele św. Tomasza na Manhattanie, tuż obok MoMA. Kiedy się dowiedział o dzwonnicy u św. Katarzyny, wyraził zresztą ochotę, by i ten instrument wykorzystać. No ale wtedy koncert – i tak wydłużony jego niespiesznymi wspinaczkami na organy i powrotami – trwałby dwa razy dłużej, bo musiałby parokrotnie wchodzić na dzwonnicę. Poza tym Chatham, sceniczny partner sprzed lat, cały wieczór spędziłby samotnie na scenie.

Do Charlemagne’a postaram się wrócić, bo mam nieopublikowaną jeszcze rozmowę z nim (o babci z Krakowa i różnych życiowych zakrętach). Będzie niebawem okazja płytowa, bo w Sub Rosie czeka na wydanie album duetu. To nie był najwybitniejszy występ w cyklu unsoundowych prezentacji w kościele, ale na pewno warto go było zobaczyć i nietrudno będzie zapamiętać. Za to Julianna Barwick występująca wcześniej z chórem dziewczęcym z Krakowa i niedomagającym na początku gitarzystą dała na pewno koncert bardziej porywający, bardziej zdecydowany, wyraźny koncepcyjnie niż Julia Holter przed rokiem. Kościół to idealne miejsce dla zapętlanych i nakładanych warstwami wokaliz Barwick i chociaż postanowiłem wypróbować techniki Roberta Richa (poprzedniej nocy zagrał w Krakowie swój sleep concert, a w czwartek opowiadał bardzo ciekawie o snach) i wprowadzić się w czasie jej występu w sposób kontrolowany w pierwszą fazę snu, zachowam miłe wspomnienia. Materiał z „Nepenthe” – grany w Krakowie – będę też pamiętał wyraźnie. Bo coś rzeczywiście w koncepcji Richa jest: kiedy tak wchodzimy w sen i wychodzimy z niego (podawał niezłą analogię z puszczaniem kaczek na wodzie), wrażenia zmysłowe są mocne i łatwo zapamiętać to, co sobie w czasie króciutkiego osunięcia się w sen wyobrażaliśmy w związku ze słyszaną muzyką.

Wywiady (fragmenty będzie można zobaczyć w niedzielę w WOK-u) trochę się przeciągnęły i praktycznie uniemożliwiły mi wysłuchanie w spokoju wieczornych koncertów w Hotelu Forum, gdzie (czwartek!) tłum był potężny, jakieś 1,5 tys. osób. W tym – mam wrażenie – polskiej publiczności tyle co zwykle, za to jeszcze więcej przybyszów z całego świata.

Najbardziej chyba oczekiwany występ wieczoru – projektu Forest Swords – słyszałem z oddali, rozpoznając te najbardziej charakterystyczne motywy z debiutanckiego albumu „Engravings” (choć po sporym sukcesie EP-ki „Dagger Paths” trudno się mówi o tym w kategoriach debiutu). Ale wiem, że samemu Matthew Barnesowi występ w tych okolicznościach i dla tej publiczności się podobał. W kuluarach słyszeliśmy, że mówił o tym koncercie jako o drugim ulubionym z tych, które dotąd zagrał. Ten drugi to był Off Festival, więc okazujemy się całkiem inspirujący.

O „Engravings” dotąd nie pisałem, może dlatego, że nie jest zaskoczeniem w stosunku do EP-ki (opisywanej tu kiedyś). Znów mamy świetnego stylistę, który miesza wpływy dubu, muzyki inspirowanej Wschodem, psychodelią i różnych modnych elementów brzmieniowych, pomiędzy którymi czasem brakuje tylko odpowiednio wyraźnej formy czysto muzycznej, żeby z płyty udanej wyszła wybitna.

Najważniejszym elementem jest tu mimo wszystko dub – może z nieco mniejszym podbiciem basowym niż u innych i z nieco większym zagęszczeniem rytmicznym, ale za to z prostą, czasem naiwną melodyką, charakterystyczną dla dubowych klasyków. Oryginalną stylizację zapewniają tu różne dźwięki w tle – strzępki wokali, efekty. Przedziwny charakter tych elementów – zawieszonych zwykle gdzieś pomiędzy elektroniką a brzmieniami żywych instrumentów, jak choćby ten zniekształcony instrument dęty w „Thor’s Stone” – z całą pewnością jest pociągający. Forest Swords topi muzykę w pogłosach i delayach, ale nie to jest moim zdaniem najważniejsze – najciekawsze i najbardziej pociągające jest u niego to, jak potrafi korzystać z efektów typu fuzz/distortion, które postarzają – a w zasadzie nadają klimat ponadczasowości i bardziej „ludzki” charakter brzmieniom.

Ten jeden autorski patent pozwala dość długo utrzymać zainteresowanie muzyką Barnesa i dla wielu osób okaże się wystarczający, choć na poziomie samych kompozycji uwiera czasami dość prosta praca na pętlach dźwiękowych. Dlatego wyróżnia się tak mocno „The Weight of Gold” z zarysem struktury nieco bardziej swobodnej, błyskotliwym motywem przewodnim wykorzystującym wszystko, co w muzyce FS najlepsze. Podoba mi się bardzo „Anneka’s Battle”, choć nie jestem entuzjastą tych kobiecych wokali wykorzystywanych na „Engravings” i w ogóle wchodzenia prze tego artystę na teren „nawiedzonego” R&B czy popu („An Hour”). Trzeba jednak powiedzieć, że wyobraźnia brzmieniowa pozwala Barnesowi nawet w najsłabszych momentach utrzymać w tej muzyce jakiś rodzaj tajemnicy. No i świetnie się o tym obfitującym w możliwe punkty odniesienia albumie pisze, to raj dla krytyków, więc odejmijcie punkt od każdej recenzji, jaką zobaczycie gdzie indziej. Dla wygody czytelników tego bloga w tej notce już to zrobiłem.

FOREST SWORDS „Engravings”
Tri Angle 2013
Trzeba posłuchać: „The Weight of Gold”, „Friend, You Will Never Learn”.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 12

Dodaj komentarz »
  1. A propos słów Rhysa Chathama i Palestine’a w sprawie ich związku z minimalizmem. Myślę, że jest to dobitny dowód na to, że nie warto brać na poważnie tego typu deklaracji artystów. Wiadomo, że żaden artysta nie lubi być szufladkowany. Każdy chce być wyjątkowy i niezwiązany z żadnymi grupami, środowiskami, które mogłyby naruszać ich suwerenność artystyczną. Pozostawmy ich w wypowiadaniu się artystycznym, bo sztuka jest ich właściwym językiem do dialogu z odbiorcą.

  2. Youtube placi ….Szwedom
    __________________________

    Po Anglii, Irlandii, Francji,, Hiszpanii i Wloszech kolej na szwedzkich tworcow na Youtube, ktorym beda wyplacane honoraria. Szwedzka organizacja Stim (Svenska tonsättarnas internationella musikbyra) czyli taki szwedzki „ZAIKS” reprezentujaca 71000 tworcow szwedzkich podpisala umowe z Youtube (Google), ktora gwarantuje tworcom zaplate za publikacje na Youtube (finansowana przez reklame). Youtube istnieje dzisiaj w 56 krajach (70% poza USA) a 25 % oglada programy Youtube za pomoca telefenow.
    Szwedzka organizacja „Stim” jest stowarzyszeniem ekonomicznym, ktore reprezentuje
    intersey swoich czlonkow – honoraria ( m.in. lolale gastronomiczne za granie muzyki musza placic do kasy „Stimu”, programy radia i tv etc etc)
    Praktycznie ma to oznaczac, ze czolowych artystow, autorow muzyki i tekstu jak Robyn, Max Martin, Avicii, Lykke Li czeka nawet pokazny dochod finansowy. Youtube wyplaca kazdego roku pare setek milionow dolarow.

  3. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  4. @Mariusz Herma

    tekst bardzo ciekawy 🙂
    dziekuje

  5. Występ pary Chatham Palestine dle mnie rewelacja, chyba najciekawszy narazie w tym roku (choć nie widziałem nic w środę). W czwartek ciekawie wypadli też clipping. i Mykki Blanco, pozwolę sobie zlinkować moja relację:
    http://niespokoj.pl/od-kosciola-po-transgender/

    a Pan Kierownik na żywo nizszy niż myslałem.

  6. …”kiedy tak wchodzimy w sen i wychodzimy z niego wrażenia zmysłowe są mocne i łatwo zapamiętać to, co sobie w czasie króciutkiego osunięcia się w sen wyobrażaliśmy w związku ze słyszaną muzyką”

    Wiele z moich najwspanialszych muzycznych przeżyć i odkryć odbywały się w czasie płytkiego snu. Tak przyswajana muzyka pozwalała mi wielokrotnie odkrywać w muzyce treści przeoczone na jawie. Bardzo to lubię i żałuję że zbyt często nie mam szans tego praktykować.

    Ciekawym doświadczeniem byłoby opisywanie muzyki tylko przez pryzmat odczuwania jej w trakcie snu np: w kategoriach typu „co słyszymy”; „jak słyszymy”, „co pamiętamy”; „kiedy tracimy świadomość”; „kiedy wybudzamy się”.
    No i nasuwa się również pytanie czy tylko „dobra muzyka” zyskuje jeszcze w trakcie takiej sennej sesji, czy to po prostu ogólna przypadłość muzyki (choćby „słabej”) i swoistego wyczulenia na impulsy dźwiękowe.
    Pozdrawiam!

  7. kiedy możemy się spodziewać jakichś jesiennych kojących dźwięków z nieujawnionych jeszcze płyt ratunkowych? 🙂

  8. Mały skok w bok tematycznie, ale podlinkuję wywiad. Za kilka dni Jozef van Wissem wystąpi podczas 4. edycji wrocławskiego American Film Festival i zaprezentuje muzykę pochodzącą z najnowszego filmu Jima Jarmuscha. Podsyłam link do mojej rozmowy z Wissemem.
    http://www.nowamuzyka.pl/2013/10/21/rozmowa-z-jozefem-van-wissemem/
    Pozdrawiam!

  9. A był ktoś na koncercie Porter Ricks? Jak wrażenia?

  10. @dilmun –> Nie byłem na całym występie PR, ale: 1. ciekawie było tego słuchać dzisiaj, 2. konwencja taka jak przed laty na płytach, 3. wolałbym tego koncertu posłuchać w innym miejscu, bo przy innych basowych gwiazdach Unsoundu PR byli dość wycofani brzmieniowo, niektórzy twierdzili, że za cisi, ale obok stał Robert Henke i mówił komuś, że „właśnie tak powinno być”.

  11. @Bartek Chaciński – no właśnie ja się czułem trochę dziwnie słuchając tego teraz. Choć w sumie nie do końca potrafię się zdecydować, bo z jednej strony fajnie, że zagrali tak, jak na ‚Biokinetics’, a z drugiej strony chciałoby się, żeby podczas tego koncertu jakoś inaczej zinterpretowali swoje dzieło.
    I te problemy techniczne bądź średnio udane zabawy filtrami.
    W sumie z koncertu najbardziej chyba zostanie w pamięci Andy Mellwig bawiący się tym, co robi 🙂

  12. Jeden z najbardziej oczekiwanych przeze mnie koncertów – Forest Swords – wypadł fatalnie. Za głośno, za mocne basy, nadanie tej atmosferycznej muzyce zbyt klubowego charakteru. Zdecydowanie nie. Najlepszy koncert – Pantha du Prince & The Bell Laboratory.

css.php