Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

20.12.2012
czwartek

Tydzień dobroci dla dronów

20 grudnia 2012, czwartek,

W tych dniach nie posłuchacie sobie w spokoju muzyki. Po pierwsze, gwar na mieście przekracza wszystkie normy, a gwar w galeriach handlowych uniemożliwia nawet słuchanie na słuchawkach. Po drugie – dźwięki setek śledzików i spotkań opłatkowych mieszają sfałszowane tony kolęd, też dając stały szmer. Po trzecie – trwa sprzątanie. Jedno, drugie i trzecie oznacza dron. Możecie przeczekać, albo zaakceptować, albo nawet przygarnąć przed świętami zbłąkane dronisko i śpiewać, mruczeć razem z nim, śpiewać kolędy tak, żeby się wszystko zgadzało – coś na tym zbudować, jak Nico Muhly.

Wciąż młody, wciąż modny i wciąż obracający się w dobrym towarzystwie kompozytor z Manhattanu – balansujący gdzieś pomiędzy minimalizmem (uczeń Philipa Glassa) a próbami tzw. neoklasyków (Max Richter itd.), czyli w zasadzie już neo-neo-neoklasyków co najmniej, bo nie wiem, która to już generacja – ma znów dobrą passę. Najgorzej było dwa lata temu, w okresie płyty „I Drink the Air Before Me”, dość jawnej zrzynki z ojców minimalizmu. Na nowym albumie „Drones” Muhly wraca do tego, co potrafi najlepiej – jako ułożony, poważny kompozytor podpatruje, co kręci wkręconą młodzież i zaczyna to przekładać na partytury. Dalej pełni rolę międzyśrodowiskowego łącznika. To, co podpatrzy u wykonawców folkowych (Sam Amidon), elektronicznych (Ben Frost), rockowych (Grizzly Bear), co wyniesie ze współpracy z różnego kalibru gwiazdami (Bjork, Antony itd.), wykorzystuje u siebie. Im zanosi swoje świetne aranżacyjne rzemiosło, a wynagrodzenie odbiera w inspiracjach.

Tym razem inspiracje dotyczą dronów, czyli statycznych, brzęczących, szemrzących złożonych dźwięków, którymi świat muzyki alternatywnej jest w ostatnich latach zafascynowany. Muhly zapragnął je wykorzystać, by uzyskać efekt śpiewania przy włączonym odkurzaczu. „Te utwory mają uhonorować otaczające nas drony i wystylizować je” – napisał we wstępie do płyty „Drones”. Samemu stworzył drony, na wzór statycznych dźwięków, które słyszał podczas pracy w hotelach, w domu, wentylatorów, odkurzaczy itd. (ale bez używania dokładnie tych dźwięków), a muzykom (fortepian, altówka, skrzypce) kazał do nich grać. Całość wypuścił najpierw w postaci trzech EP-ek (kolejne zmagania dronowe trzech instrumentów), a potem na dużej płycie.

Wyszła z tego całość jak zwykle w wypadku Nico Muhly’ego dość lekkostrawna, bardzo przejrzysta, czysta w prezentacji pomysłu. Dość poruszająca emocjonalnie, szczególnie w utworze „Drones & Viola”. Czasem wręcz zabawna – jak w drugiej części „Drones & Piano”, gdy – mam wrażenie – Bruce Brubaker (pianista) stara się wręcz ugnieść, albo i ubić akordami fortepianu brzęczący w tle dron, usiłuje bezskuteczne zagrać, co swoje, ale harmonicznie złożony dron mu to uniemożliwia i za każdym razem wyprowadza go na manowce z jego prostej melodii w banalnej tonacji.

Rzecz w sam raz na okres przedświątecznych porządków, ale też dla tych, którzy jak ja – marzą o tym, by za którymś razem orkiestra zaczęła grać utwór, nie przerywając jednocześnie strojenia, i żeby sprawdzić, czy efekt nałożenia jednego na drugie nie okaże się nagle ciekawszy niż sam utwór.

Po przegląd najciekawszych prac Muhly’ego – dla siebie i dla innych artystów – zapraszam dziś o 23.30 do radiowej Dwójki.

NICO MUHLY „Drones”
Bedroom Community 2012
7/10
Trzeba posłuchać:
Dwóch pierwszych kompozycji, trzecia („Drones & Violin”) lekko zalatuje już nudą. Może była bardziej strawna jako oddzielna EP-ka?

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 3

Dodaj komentarz »
  1. http://www.newyorker.com/reporting/2008/02/11/080211fa_fact_mead

    czytałam ten artykuł dawno temu, nareszcie mam okazję posłuchać cudownego dziecka..

  2. Nigdy nie przepadałem za nagraniami tego pana, przeważnie lądował w rejonach doskonałej produkcji dźwiękowej z kompletną przewidywalnością muzyczną (coś jak Ben Frost). A tutaj spore zaskoczenie, świetna płyta (i bardzo dobra recenzja!).

    Ze swojej strony polecam nagrania z netlabelu http://www.shskh.com/ – dźwiękowo i stylistycznie zbliżone do „Drones”.

  3. Znakomity album! A jeśli ktoś nie dotarł do 14 utworu (bonusowego) to polecam, jest świetny. Warto też wspomnieć, iż jest też „Yule ’12” – to już trzeci świąteczny miks od Bedroom Community. A tam same rarytasy. Warto posłuchać 🙂
    Pozdrawiam!

css.php