Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

12.10.2012
piątek

Dobry hipster nie jest zły

12 października 2012, piątek,

Po pierwsze, to nieprawda, że hipsterzy się kończą. Po drugie, to nieprawda, że ich nie ma. Po trzecie, fakt, że nie lubią się sami opatrywać tym pojęciem, ma spore uzasadnienie we współczesnej filozofii. No i są całkiem ważnym prądem we współczesnej kulturze – z punktu widzenia Jake’a Kinzeya, autora książeczki „The Sacred and the Profane. An Investigation of Hipsters” wydanej w bardzo ciekawej serii Zero Books. Dowiedziałem się o niej z bloga Doriana Lynskeya, po czym natychmiast kupiłem i przeczytałem, dziwiąc się nieco, że rzecz ma 68 stron, łącznie z obszernymi przypisami. Ale też ciesząc się z tego, że autor ma do mnie szacunek, opowiada to, co ma do opowiedzenia i zamyka kramik, zamiast dalej bić pianę. Tym bardziej, że opowiada tę historię w sposób bardzo kompetentny.

Jake Kinzey, student historii, Amerykanin na naukach w Kanadzie, ma przede wszystkim wiedzę historyczną, pozwala więc sobie na ekstrawagancję, wywodząc hipsterów od Nerona w brawurowym dość pierwszym rozdziale (z trzech) swojego eseju. O ile jednak pisząc o starożytności akrobatycznie wiąże ze sobą fakty, to później pokazuje, lepiej niż poprzedni autorzy książek o hipsterstwie, gospodarczy zaczyn zjawiska – masową produkcję, reklamę i popkulturę oraz to, w jaki sposób utrudniły, a wreszcie w praktyce uniemożliwiły wybicie się na autentyczność. Opowiada, skąd zamiłowanie do vintage/retro (które jest ucieczką ze świata masowego rynku – o tym już pisali inni) i campu, brak oporów w przechodzeniu z wysokokulturalnej propozycji do pulpy, a wreszcie odpowiada w ciekawym wywodzie na jedno z najbardziej tajemnych pytań o hipsterów: dlaczego nie mówią o sobie per „hipsterzy”. Przenotowuje za Slavojem Žižkiem tezę dotyczącą dzisiejszego podejścia do ideologii – „zakładamy, że coś działa, nawet jeśli w to nie wierzymy” (np. w demokrację) – i przenosi ją na pole kultury młodzieżowej

Hipsterzy dobrze wiedzą, że cały koncept autentyczności to kłamstwo, ale ich działania wskazują na coś zupełnie odwrotnego. A zgodnie z cynicznym podejściem do ideologii w dzisiejszych czasach, nie muszą ‚świadomie’ uważać się za hipsterów, żeby do nich należeć. Dlatego nie lubią, gdy ktoś ich nazywa hipsterami: nazwanie kogoś w ten sposób w niewygodny sposób przypomina im, że poszukują autentyczności, a przecież wszelkie szukanie autentyczności w dzisiejszych czasach jest z miejsca skazane na porażkę. A zostając sklasyfikowani jako hipsterzy zostają wpisani do grona tych, którzy wcale wyjątkowi nie są, bo są przecież jak inni hipsterzy.

Dość to pokrętne rozumowanie, ale oddaje całą pokręconą naturę sprawy. Czepiałbym się tylko napuszonych i dość jednak negatywnych uwag końcowych, dobry hipster nie jest zły, niekoniecznie musi służyć, jak by chyba chciał autor, klasowej rewolucji – poza tym to spokojnie książka, którą można zastąpić lekturę dowolnego poświęconego hipsterom tomu, który jest dziś na rynku.

The Gaslamp Killer (wywołany już chwilę temu w komentarzach przez Sosnowskiego) nagrywa w prawdziwie hipsterskim stylu. Fakt, że jego styl polega na budowaniu muzyki z cegieł pochodzących z rozbiórki gatunków modnych kiedyś, jest niepodważalny. W przeciwieństwie do FlyLo niezbyt go interesuje dźwięk przyszłości. Owszem, to także efekt hiphopowej konwencji, ale The Gaslamp Killer mocno koncentruje się na eksploracji staroci i egzotyki – hipisowskiej psychodelii („Breakthrough”), jakichś starych prog-rocków („In the Dark”), muzyki Wschodu („Nissim”), afrykańskiego jazzu („Apparitions”), turntablistycznych w charakterze wcinkach rodem ze starej telewizji czy radia – ale z ironią wykorzystywanych (śliczny „Fuck”). Sposób postępowania był jednak taki, że zamiast samplować William Bensussen po prostu dogrywał sam – lub z pomocą gości – jakiś bardzo podobny (ale już nie identyczny) motyw. Gonjasufi, który pojawia się jako gość specjalny w dwóch utworach, to z kolei hipster wręcz modelowy, mógłby być bohaterem książki Kinzeya i aż dziw bierze, że się w tej książce nie pojawia.

To zaskakujące, ale „Breakthrough”, chociaż zachowuje charakter miksu, niespokojny sposób myślenia didżeja-turntablisty, który nie lubi nazbyt długo koncentrować się na jednym temacie, jest zarazem debiutem dobrze znanego z mixtape’ów The Gaslamp Killera w dziedzinie własnego, w pełni autorskiego materiału. Flying Lotusowi, w którego wytwórni wydał tę płytę, nie zagraża na pewno, ba, nie jest żadnym odkryciem w makroskali, ale odkryć w mikroskali i smaczków mamy tu sporo. Wzorem Kinzeya, skoro już go przywołałem, można powiedzieć, że TGK cechuje daleko idący sceptycyzm, gdy chodzi o możliwość stworzenia autentycznie nowego rozwiązania, pokazuje więc, że zmierzająca donikąd cywilizacja może nam przynajmniej umilić to zmierzanie donikąd pozorami autentyczności. I w tym sensie hipsterski znaczy dobry.

THE GASLAMP KILLER „Breakthrough”
Brainfeeder 2012
7/10
Trzeba posłuchać:
„Nissim”, „Flange Face”, „Veins”.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 15

Dodaj komentarz »
  1. F———g hipster !
    ___________________

    Pamietam, ze przed paroma laty uslyszalem slowo „hipster”. Bylo to na jakims forum i ktos
    polecal jakas grupe indie, ktora nazywano, ze jest hipster. Po zgooglowaniu natychmiast dowiedzialem sie wiecej o tym zjawisku, ze mialo swoj poczatek, jak sie nie myle, w Chicago.
    Hipster pil Pabst Blue Ribon (probowalem… 🙁 , palil Parliament (wolny od tego nalogu) i zamiast slowa „cool” uzywal „deck” i byl fanem grupy muzycznej, ktorej prawie nikt inny nie sluchal. Ponadto odnosil sie z rezerwa do innych, ktorzy owej grupy nie znali, nosil ciemne okulary w grubej oprawie, mimo iz bylo mu rowniez dobrze bez nich a takze na nogach mial buty marki „converse”, ktore byle przedszkolaki teraz maja na sobie, chociaz, jak poinformowala mnie moja 10 letnia corka juz sa passé.
    W Szwecji tez to slowo pojawulo sie bardzo szybko, chyba bylo to na blogu niejakiego Viktora Bartha Krona (dziennikarz z Dagens Nyheter) na ktorym nazywal on pewnego „didzeja” hipsterem .
    Obecnie bezmala wszyscy nazywaja siebie hipsterami. Ale nikt ani w Södermalm (luksusowa dzielnica Sztokholmu) ani w Möllan (zapyzialy klub na przedmiesciach Göteborga) nie potrafi podac definicji tego slowa.
    Piwo „Pabst blue ribbon”, taki gorszy gatunek „Budweisera” malo to kupuje. Przypomina smak niegdysiejszego bialostockiego piwa „Zlote Dojlidy”( Ich bin eine Bialystoker). I jesli ktos powie, ze piwo „Boston Lager” ( z Samuelem Adamsem) jest hipster piwem, to emigruje do Gornej Wolty i nie wroce az to slowo przestanie sie pojawiac w uzytku codziennym.
    Mysle sobie o takim stereotypie , ze jak „zydowska ksiazniczka” (the jewish princess) rozpowszechni sie od Nowego Jorku po Göteborg (tu mieszkam), to bede sie tak nazywal.
    ________________ STANA, Hipster Dead (HD Prewiev)
    http://www.youtube.com/watch?v=5t4P6LpuzG0&feature=related

    pozdrawiam, ozzy

  2. siemka, ozzy! fajny wpis 🙂

    ja z kolei o hipsterach dowiedziałem się czytając w początkowych klasach liceum „W drodze” Kerouaca, następnie pierwsze polskie wydanie (bodaj Rebisu) jego „Podziemnych”, „Włóczęgów Dharmy” (cudowna książka), a później „Nowojorską bohemę” Sukenicka. było to środowisko artystyczne luźno zawiązane wokół Ginsberga & Kerouaca, ale przyjmuję, że wyznacznikiem hipsterstwa jest „dążenie do zachowania autentyczności”. ok, niech będzie, co tam dorobek twórczy 😉

  3. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  4. a Gaslamp jednak nie Killer? (jeszcze dokładnie nie przesłuchałem). swoją drogą, skąd oni w tej Kalifornii biorą takie nicki: „The Gaslamp Killer”, „Gonjasufi”, „Flying Lotus”? 😉

  5. aha, a przygrywał im Charlie ‚Bird’ Parker – hipster jak z obrazka (wyobrażenia) 😉

  6. @ozzy—-> W Twoim wpisie pojawiło się moje miasto :-), ale od tej mało smakowitej strony – skojarzone z piwem „Zlote Dojlidy” – „Pabst blue ribbon” 🙁 . Jeśli chodzi o ten napój, jest już zdecydowanie lepiej. Pozdrawiam.

  7. pare lat temu, bedzie ze dwa, gral w modnym elektrowerkz Gonja. Najpierw przed dekami klaunowal Gaslamp Killer. To byl bardziej pokaz tanca, nie set. Po pol godziny zaczal sie wydzierac ‚Gonja where the fuck are you?’ A Gonja palil blanty na korytarzu. spalil o jednego za duzo i na scenie byl juz wpol przytomny. Za taka zlewke tym panom to ja juz dziekuje. Mimo ze podawali pozniej publice te blanty ze sceny.

  8. @nie.spokoj –> Może chcieli zatrzeć złe wrażenie? 🙂 Swoją drogą – na Nowej Muzyce w tamtym okresie Gaslamp chyba całkiem nieźle sobie poradził. Ale może to dlatego, że w Polsce z tymi blantami jakoś trudniej…

  9. ? a moze „How to be hipster” dla…dziewczat…
    ____________________________________________________
    http://www.youtube.com/watch?v=AAD7Urbm_E

  10. Fanom DONALDA FAGENA :
    ________________________________
    http://www.tabletmag.com/jewish-arts-and-culture/music/114035/shanah-tova-from-donald-fagen

    „Sunken Condos” i wiecej

  11. album Gaslampa jest „marokański” 😉 jak najbardziej ma to u mnie jakiś wspólny mianownik z hipsterstwem. całkiem dobra produkcja, duszna, dobra płyta.

  12. Panie Bartku!
    czy na łamach Polifonii ujrzymy coś o nowym Johnie Frusciante?

    bo co do 9 (?10?) za GY!BE to raczej rzecz pewna 🙂

css.php