Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

13.08.2012
poniedziałek

Jest sposób na morale po igrzyskach!

13 sierpnia 2012, poniedziałek,

Zerkałem przez ostatnie trzy tygodnie na to, co się dzieje na największej imprezie sportowej świata. Trochę z dziennikarskiego obowiązku (chociaż mnie tam interesowały głównie uroczystości otwarcia i zamknięcia – pierwsza imponująca pod każdym względem, druga trochę festyniarska), a trochę z euforii wynikającej z niepokazywania w telewizji polityków przez całe trzy tygodnie. I dziwi mnie atmosfera narodowej tragedii związana z dziesięcioma medalami i sposób, w jaki przeżywamy to wszystko, dyskusje o tym, jak uzdrowić polski sport i tak dalej. Po pierwsze, efektem dyskusji sprzed czterech lat jest właśnie dość mizerny w dalszym ciągu dorobek medalowy, więc z dyskutowania – a nawet z prostego dofinansowania, jak się okazuje – medale się nie biorą. Po drugie, nie mogę wyjść ze zdumienia, że w tych czasach rywalizacja sportowców w pokojowym duchu zaprojektowana kiedyś przez Pierre’a de Coubertina może nie uwzględniać zmian, idei zjednoczeniowych, które po drodze spowodowały, że żyjemy w Europie pod jedną flagą, a nawet momentami jednym zestawem przepisów. A my na igrzyskach w roku 2012 podniecamy się tym, że złoto zdobył fajny sportowiec mieszkający 400 km od nas, ale już nie ten mieszkający 50 km dalej, ponieważ po drodze jest granica, którą można przejść w każdym momencie, nawet bez posiadania paszportu? O co chodzi?

Metoda gwarantująca sukcesy nam, ale też niepocieszonym mieszkańcom Austrii czy Belgii, jest prosta: wystawmy wspólną ekipę UE! Majewskiemu czy Włodarczyk zapewne i to nie przeszkodzi zdobywać medali, a przy okazji dołoży nam trochę emocji związanych z sukcesami Brytyjczyków albo Francuzów i wywinduje bez najmniejszego trudu na pierwsze miejsce rankingu medalowego. Bez szans dla dysponujących porównywalnym z grubsza potencjałem obszarowym, ludnościowym czy infrastrukturalnym USA czy Chin (no, przynajmniej bardziej porównywalnych wówczas niż z nami teraz).

Piszę o tym, słuchając dobrego przykładu międzynarodowej kooperacji, czyli Pure Phase Ensemble. No bo oczywiście pod pretekstem opowiadania o sporcie (i w zemście za to, że resztki narodowego zacietrzewienia w kibicowaniu zabrały mi tyle cennych godzin, które mógłbym wykorzystać na słuchanie) chciałbym przemycić trochę muzyki psychodeliczno-rockowej na niezłym poziomie.

PPE to właśnie przykład dobrej współpracy międzynarodowej, w tym wypadku brytyjsko-polskiej. Oto w trakcie ubiegłorocznego Spacefestu z warsztatowego przedsięwzięcia prowadzonego przez Raya Dickaty’ego (saksofonista z niezłą już znajomością polskiej sceny, a niegdyś – z przetarciem w słynnym Spiritualized) wyrósł 13-osobowy zespół, który skomponował i zagrał, a przy tym nagrał zestaw psychodelicznych, długo rozkręcających się, nieco ciosanych, ale potężnych utworów. Po stronie brytyjskiej pojawił się wokalista Jaime Harding, po polskiej – Piotr Pawlak z Kur, Antoni Budziński z Klimt i wielu innych. Efekt ich pracy nie jest może miażdżący, ale przynajmniej zaskakująco spójny, to świetna kooperacja rockowego składu z sekcją dętą, z paroma wybijającymi się momentami. Nie wiem, czy nie najlepsza płyta z Nasiona, jaką słyszałem, a przy tym – dowód na to, że warto się stłoczyć pod jednym sztandarem.

Przy okazji przypomnę dwie wydane pod koniec lipca płyty z okolic psychodelii. Pierwsza to duet basowo-perkusyjno-wokalny Om. Ich mroczna muzyka, która zrobiła mnóstwo zamieszania w okolicach płyty „Conference of the Birds” (2006) i na fali legendy doom-metalowej grupy Sleep – bo to z niej rekrutowali się oryginalni założyciele. Dziś brzmi już ciut banalniej. Klimat ratuje posępna hipnotyczność i powtykane tu i ówdzie arabskie motywy melodyczne. Nieźle brzmią wokale Ala Cisnerosa, ale w całości jest to album zdecydowanie dla amatorów.

Druga (a w sumie już trzecia) płyta to ponownie duo: Matt Carlson (głównie syntezatory) i Jonathan Sielaff (głównie przetwarzany klarnet basowy). Ciekawe nie tylko z racji instrumentarium. Choć sporo tu mocno banalnych momentów (końcowe „Winter Light”), a wybitnymi muzykami panowie nie są, to podoba mi się formuła – gdzieś pomiędzy Terrym Rileyem a Emeralds, a także dynamiczny, swobodny charakter nagrań. I tutaj nie brak nawiązań do muzyki Wschodu, choć tym razem są to głównie przyswojone za pośrednictwem minimalistów ragi, muzyczne mandale, co sugerują zresztą konsekwentnie okładki Golden Retriever. Bo to o tę nazwę tu chodzi.

Są momenty wynoszące każdą z tych płyt ponad przeciętność, ale w sumie zestaw ocen 7-6-6 wydaje się dość sprawiedliwy. Tak czy owak w tej konkurencji w sierpniu 2012 mamy medal.

PURE PHASE ENSEMBLE „Live at SpaceFest!”
Nasiono 2012
7/10
Trzeba posłuchać:
„Bowie”, „No Movement”. To poniżej to tylko wprawka do tego, co można usłyszeć na powyższej płycie.

OM „Advaitic Songs”
Drag City 2012
6/10
Trzeba posłuchać:
„Haqq al-Yaqin”.

GOLDEN RETRIEVER „Occupied with the Unspoken”
Thrill Jockey 2012
6/10
Trzeba posłuchać:
„Serene Velocity”, świetny fragment, który zresztą wytwórnia udostępnia gratis.

PS Dzięki dla JŚ za pomoc w szybkim dotarciu do Pure Phase Ensemble.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 5

Dodaj komentarz »
  1. Nie byłem wstanie przesłuchać do końca płyty duetu Om. Z wielką chęcią posłucham płyty Pure Phase Ensemble :-).
    Coś z innej beczki… Pojawiły się nowe kasety w Sangoplasmo records:
    http://www.nowamuzyka.pl/2012/08/13/nowe-kasety-z-sangoplasmo-records/

  2. Płyta PPE jest interesująca, choć nierówna. Świetne są utwory 1 i ostatni, ale kilka po drodze odstają nieco stylistycznie i jakościowo od tych najlepszych. Nie mniej jednak, jak na polskie warunki, należy docenić to przedsięwzięcie. Ukłony należą się również Karolowi Schwarzowi – prowadzącemu oficynę Nasiono Records, który stara się restaurować psychodelię na gruncie polskim.

  3. Są płyty z którymi człowiek oswaja się dopiero po którymś przesłuchaniu. Jakoś Om mnie nie przekonuje…

  4. Ja najwyraźniej jestem amatorem OM- mi się album podoba, Cisneros stara się robić za każdym razem coś innego i mu to wychodzi, zaryzykował z bardziej rozbudowanymi aranżacjami i zadziałało. Mnie już płyta złapała jak OM puścili małą zajawkę na youtuba, w której był tylko niemuzyczny fragment z płyty(mantra z Sinai), a jak usłyszałem State of Non-Return to już wiedziałem, że będzie dobrze. Nie stoją w miejscu, kombinują i to lubię.

  5. Ceremonie otwarcia i zamknięcia IO w Londynie były nudne. Ich dosłowność i brak fantazji przypominała jako żywo imprezy w stylu radzieckiego socrealizmu.

css.php