Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

28.07.2021
środa

Rzecz niepospolita

28 lipca 2021, środa,

Za jeden ze swoich największych sukcesów wychowawczych – a nie jestem z pewnością jakimś wybitnym rodzicem – uważam fakt, że mój syn wie, kim był Sun Ra. A, to ten, co kazał sobie w szpitalu na karcie pacjenta dopisać pochodzenie „Saturn”! Oczywiście, są ważniejsze rzeczy, ale że Polska to mężny kraj, można się dowiedzieć nawet od ministra Czarnka, co do tabliczki mnożenia, można się jeszcze zdać na resztki starego systemu. Choć być może za chwilę dopuszczeni zostaną nauczyciele mający inny pogląd na działania matematyczne i mnożenia uczyli się wyłącznie na przykładach biblijnych. W każdym razie świadomość tego, że był ktoś taki jak Sun Ra, był ciekawym oryginałem i dziwakiem, a przy okazji zmieniał jazz, uważam za nie najgorszy efekt domowej muzycznej edukacji 13-latka. Tyle tylko, że kiedy tak patrzę na zmieniający się klimat dookoła – a Sun Ra, który nie pojawiał się na żadnej antenie w Polsce jeszcze 20 lat temu, dziś jest nagrywany przez polskich wykonawców (EABS) i wydawany przez „nasze” wytwórnie (koncert z Kalisza) – wiem już, że znacznie więcej młodych ludzi lekcje z Sun Ra odrobiło. Nie dziwi mnie więc cała otoczka działań takiej choćby trębaczki, producentki i wokalistki Emmy-Jean Thackray.   

Thackray z Sun Ra bierze dużo. Spojrzenie na afro-jazzową tradycję od strony rytmiki, rozbudowane wokale, chórki, bluesowo-gospelowe call and response, poetyckie melodeklamacje (May There Be Peace to już klasyczny Ra), kosmiczny rozmach. Na antenie Worldwide FM wystąpiła z sesją pod szyldem „Sub Ra” (klip powyżej), w której tej przesady i elektronicznych przetworzeń dźwięku było co niemiara. Na debiutanckim albumie Yellow jest pod tym względem ostrożniej i może rozsądniej. To trochę jak z debiutem autorskim Nubyi Garcii, który też okazał się bardziej wyważony niż niektóre z szalonych przedsięwzięć, w które była przez ostatnie lata zaangażowana. I podobnie jak z Garcią (choć nieco lepiej niż na albumie Source tej świetnej saksofonistki) sprawia to poukładanie leciutki zawód. Nie po to uczę dzieci o szaleństwie Sun Ra, żeby go nie oczekiwać od uczniów Sun Ra.    

Z drugiej strony – jaka to przyjemna płyta. Płynie jak najlepsze nu-jazzowe albumy przełomu wieków, mając przy tym wszystkie bonusy i świeżość muzyki wykonywanej w całości na żywo. Nie mam jakiegoś wielkiego mniemania o młodych brytyjskich jazzmanach jako o odkrywcach nowych terytoriów. Ale bardzo ich szanuję za to, że są w stanie wybrać z historii jazzu te wątki, które dobrze się zestarzały, wywołać wokół nich pewną modę i przyciągnąć słuchaczy innych gatunków. W dużej części nie są wybitnymi instrumentalistami, ale potrafią współpracować i wpisują się w wypracowane przez lata brzmienie stajni Gillesa Petersona: trochę elektrycznego i funkującego Davisowskiego grania, trochę nawiązań do spiritual jazzu, w grze sekcji rytmicznej niemało Afryki, czyli Fela Kuti, a jeśli trzeba – Brazylii. I to wszystko – plus ładne harmonie wokalne – znajdziemy u Thackray na Yellow. Czasem wychodzi z tego coś zachwycającego, częściej po prostu przyjemne granie, którym w upalny dzień można sobie umeblować mieszkanie. Nie pomylmy jednak planów: jedna rzecz to miła muzyka skrojona z dobrym smakiem pod gust współczesnego, nieźle wyedukowanego muzycznie słuchacza, pochodzenia jak najbardziej ziemskiego. Tylko pierwowzór był z Saturna – i to druga rzecz.    

EMMA-JEAN THACKRAY Yellow, Movementt 2021, 7/10  

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 6

Dodaj komentarz »
  1. Przyjemnie miec takiego syna.
    Zycze duzo radosci.

  2. To faktycznie zadziwiająca i niepospolita rzecz, z jaką łatwością ta multiinstrumentalistka łączy wszelkiego rodzaju gatunki współczesnej muzyki w swój indywidualny styl. Cosmic jazz, indie pop, groove music (singiel,, Say something ” brzmi jakby powstał dla Moloko). Warto zobaczyć klip na YT, gdy artystka mierzy się z czasem, (ma na to 10 minut) aby skomponować spontanicznie jakiś numer! Brytyjska scena niezależna ma zdecydowanie nową gwiazdę.

  3. @ozzy –> Dziękuję!

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Dave – We’re All Alone In This Together – warto. Dla osoby, która w ogóle nie identyfikuje się z hip hopem, to ostatnio sporo płyt rapujących mi się podoba. A może to udane wakacje.

  6. RIP
    ZZ Top Bassist
    Dusty Hill Dead at 72

    “You will be missed greatly, amigo,” surviving members Billy Gibbons and Frank Beard said in a statement
    ZZ Top
    Brown Sugar (Live From Gruene Hall)
    https://www.youtube.com/watch?v=h50eAv9tjvA

  7. W rocznice urodzin

    Nothing but the blues
    Michael Bernard Bloomfield (July 28, 1943 – February 15, 1981)
    Tego muzyka i wokalisty slucham do dzisiaj

    TRAILER FOR SWEET BLUES: A FILM ABOUT MIKE BLOOMFIELD
    https://www.youtube.com/watch?v=1lwlNTOei9o

css.php