Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

31.07.2014
czwartek

Czego nie zobaczę na Offie?

31 lipca 2014, czwartek,

W tym roku – inaczej niż poprzednio – zacząłem przygotowywać listę wykonawców do posłuchania na katowickim Off Festivalu (dziś dzień ATP, od jutra regularna trzydniówka w Dolinie Trzech Stawów) od tych, których na pewno nie zdołam zobaczyć. Nauczyłem się, że jedno, czego na pewno nie należy wieźć ze sobą na festiwal muzyczny, to nadzieje niemożliwe do spełnienia.

Nie zobaczę więc – co mnie martwi – grupy Loop, która odwołała występy (będzie Tuxedomoon na otarcie łez), nie zobaczę Eugeniusza Rudnika – usłyszę tylko jego utwory. Sam nie przyjedzie ze względu na problemy zdrowotne, a szkoda, bo szykował się na bohatera dnia ATP. Nie zobaczę Fuck Buttons na koniec imprezy w niedzielę z powodów prywatnych, ale za to wy musicie zobaczyć ten koncert, jeśli duetu jeszcze nie widzieliście. Nie chodzi o to, że zajrzycie im głęboko w oczy, ale ruchu scenicznego będzie niemało. No i na Gary’ego Wilsona nie ma wielkich szans, skoro w tym samym czasie gra Slowdive. Ba, poważnie zastanawiam się, czy w ogóle zobaczę zmitologizowany Neutral Milk Hotel, skoro w tym samym czasie gra John Wizards, a to jeden z tych zespołów, w które warto zainwestować trochę czasu pod kątem przyszłych wyczynów, bo brzmią obiecująco. Chyba że ktoś miał rzadką okazję widzieć NMH na żywo i mnie przekona… Na razie jedni artyści próbują nas przekonać do innych artystów, co dodatkowo komplikuje sprawę.

Dalej nie jest łatwiej, bo ciekawych nazw i nazwisk sporo, ale w programie zawsze po dwie/dwa jednocześnie. Nie zobaczę więc albo Pictorial Candi, albo Jerza Igora. Już widzę, jak pokaźna zwykle reprezentacja Lado ABC na Offie rozdziela się na dwa obozy. Nazajutrz spotkają się na Warszawskiej Orkiestrze Rozrywkowej. Nie zobaczę japońskiego Bo Ningen, bo jednak wieczór wspomnień w postaci powtórki z The Notwist na żywo – obawiam się – zwycięży jako opcja. Z kolei inne Japonki z Nisennenmondai trzeba poświęcić, żeby zobaczyć koncert Artura Rojka z zespołem – albo odwrotnie. No i Deafheaven może zagłuszyć Mistera D, choć kto wie – może w tym miejscu zwycięży ciekawość, bo Masłowska na żywo to wydarzenie spoza zwykłych kategorii festiwalowych. I jeszcze przyjdzie mi być może poświęcić Wolf Eyes na rzecz Holdena na żywo, bo do tego ostatniego – choć już w Polsce występował – nie miałem szczęścia. Pod warunkiem oczywiście, że wcześniej nie zabraknie mi energii. Pozytywem tegorocznego Offa jest jednak na pewno to, strefa po 2.00, niebezpieczna z punktu widzenia festiwalowego klubu seniora, do którego się powoli zaczynam zaliczać, została obsadzona nieco słabiej. A więcej atrakcji przerzucono na godziny popołudniowe.

Nie zobaczę też większości tych młodych zespołów, które startowały w konkursie esemesowym (po wstępnej selekcji) – chodzi oczywiście o sprawę opisywaną w mediach podczas mojego urlopu. Nie to, żebym się miał zaraz ciąć z tego powodu. Jestem na to za stary i zbyt cyniczny. Oni – częściowo zbyt idealistyczni, częściowo może nawet nieco roszczeniowi w podejściu (znali warunki konkursu), ale jeśli chodzi o SMS-y premium i zwrot kosztów – mieli rację, to źle zrobiło wizerunkowi alternatywnego festiwalu. Jedno, co macie teraz do zaprezentowania, drogie młode zespoły, to grać tak, żeby za rok wszystkie festiwale – włącznie z Offem – chciały was zapraszać już w ramach zwykłego line-upu. Najlepszych na to stać. Poza tym nie ma co wierzyć, że konkursowy występ o 15.00 zmieni wasze życie w większym stopniu niż cały rok pracy nad publicznością, mediami, obecnością w sieci. Koniec końców paru konkursowych przegranych może w tym roku zyskać na całej historii więcej niż zwycięzcy.

Do tekstu dołączam tym razem dźwięki z albumu Protomartyr – grupy z Detroit, która też niedawno była takim młodym zespołem na dorobku, ale tegoroczny, drugi w dyskografii album z fajną, szczerzącą zęby okładką zdaje się ten status zmieniać. Też długo czekali na debiut, a ponieważ wybrali sobie dziedzinę dość szeroko dziś eksplorowaną, czyli okolice post-punka, to pozostaje im twarda orka – koncerty (na żywo jest nieźle, sądząc po zawartości YouTube’a) i konsekwentne granie, może nie wybitne, ale z dużą dyscypliną stylistyczną i brzmieniową. Kojarzą się z Pere Ubu, to fakt, lecz wypadają na tyle autentycznie, że momentami na płycie „Under Color of Official Right” wydają się nie tyle zespołem nawiązującym do tamtej epoki, co wręcz zagubionym zespołem z tamtej epoki. Ale co z tego, skoro ich też w Katowicach nie zobaczę – w końcu w tym samym czasie gra Michael Rother.

Lepiej się przygotować na wszystkie stracone okazje, żeby lepiej wykorzystać te, które pozostają. A pozostaje jeszcze długa lista całkiem ciekawych wykonawców. Miłego odbioru i samych wykorzystanych okazji! Ważna uwaga na koniec: żal z ominięcia wszystkich artystów festiwalowych jest z reguły większy niż z konieczności ominięcia tylko niektórych…

protomartyrPROTOMARTYR „Under Color of Official Right”
Hardly Art 2014
Trzeba posłuchać: „Ain’t So Simple”, „Pagans”.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 10

Dodaj komentarz »
  1. Hej,
    Bo Ningen…nie Japonki a Japonczycy (czterech chlopakow)…ale to nic

    Pozdrawiam

  2. Bardzo fajny opis, czekam na nowe.

  3. @ozzy – Dzięki za czujność.

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Ok, te inne Japonki..warto posluchac.

    Ps jestem pod ciaglym wrazeniem
    Czarnego Latawca…super

  6. Zdecydowanie John Wizards zamiast NMH. Miałem okazję zobaczyć obie formacje na jednym z festiwali. Chyba, że Pan redaktor ma ochotę się srogo wynudzić, to wówczas NHM nadaje się do tego idealnie.

  7. Wolf Eyes nie ma co żałować, na Primaverze udawali obślizgłą kapelę rockową i było bardzo nudno.

  8. Dołączam się do zdania, że Fuck Buttons to pozycja obowiązkowa. Stylistycznie nie spełniają założeń gitarowego grania, lecz gwarantuję, że dzięki chłopakom z Bristolu można odkryć tereny muzyczne do tej pory skrzętnie ukryte.

  9. Zamieszczam link do zaległej relacji z tegorocznej odsłony Halfway Festivalu w Białymstoku:
    http://www.nowamuzyka.pl/2014/07/31/halfway-festival-bialystok-2014-relacja/

  10. nie byłem na OFF, tym chętniej więc przeczytam relację z tego festiwalu . To co się tu dzieje w sensie paplania nie na temat, a także nienawiść jaka wypływa z Internetu; np. na fb profilu Polityki czy w innych niby branzowych miejscach na fb skierowana pod adresem organizatora tej imprezy aż prosi się o rzetelną i ciekawą relacje dla równowagi.

  11. Zaliczyłem wszystkie 3 dni na Offie w tym roku.
    Po krótce pierwszy OK, drugi niezbyt, trzeci – dzień polskich zespołów jak dla mnie (Król, Merkabah, Thaw również bardzo sprawnie, Wesołowski sto razy lepiej niż na zeszłorocznym Unsound). Koncert AR – pełen profesjonalizm i chyba najlepsze nagłośnienie, choć może akurat udało mi się zająć miejsce w sweet spocie.
    Zauważalne ogólnie: kłopoty z nagłośnieniem. Mam wrażenie, że w zeszłym roku było znacznie lepiej. Po Oransi miałem myślałem, że już nie odzyskam słuchu.
    Może przyjdzie czas na szerszą recenzję, bo sporo tego było, ale jak dla mnie bardzo rozczarowujący był:
    Holden – perkusista i saksofonista to była kompletna pomyłka. Nie wiem, czy Holdena lekko zestresowało the best of by Rother, czy coś innego się stało, ale były tylko momenty niezłe. Perkusista w ogóle nie wiedział co zrobić z tego typu materiałem, czasami próbował takich zagrań, że mi ręce opadały. Saksofonista wygrywał najbanalniejsze na świece motywy na saksofonie, kojarzące mi się z nudą M.Boltona. Fatalne. Holden występując sam zrobiłby to znacznie lepiej, prawdopodobnie.
    Kolejne rozczarowanie to Fuck Buttons. Wiele dobrego przeczytałem o ich występach i miałem pewne oczekiwania. Niespełnione. Przez prawie cały set Panowie grali obok siebie zamiast razem. Dopiero w ostatnim utworze coś im się poukładało, bo nie starali się za bardzo odchodzić od głównego wątku. Nieporozumienie. Roztańczone momenty z mocnym rytmem były tak długie, że nawet po minach publiczności było widać, że powstaje pytanie „gdzie te konie pędzą”.
    65daysofstatic: Po drugim utworze opuściłem ten spektakl. Nic się tam nie układało, zupełnie nic.

    Hektolitry pomyj wylewane na organizatorów, a skupiające się na twarzy tego festiwalu: AR. Dla mnie to był przykre, obserwować to, czytać idiotyczne rymowanki w toaletach. Jasne, że były niedociągnięcia, ale jednak nadal jak na tak duży festiwal organizacja była na wysokim poziomie. Polskie zespoły chyba też nie miały co w tym roku narzekać na marginalizację, co było poważnym zarzutem zeszłorocznej edycji.

    Fajny festiwal. Dużo obserwacji. Nigdy jakoś nie ekscytowałem się muzyką gwiazd tego festiwalu, czyli JaMC, Slowdive i po obejrzeniu występów, nie żałuję, że minąłem tą gałąź. Szczególnie Ci pierwsi byli potwornie nudni. NMH ujął mnie tym, że zagrali tak szczerze i nieporadnie jak na „In The Aeroplanes…

    Warto było być na tym festiwalu dla M.Rothera, Ziporyn z tą oszczędną elektroniką w tle również bardzo mi się podobał.
    Było jeszcze dużo dobrych występów. Mam nadzieję, że ten wątek się pociągnie.

css.php