Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

14.09.2012
piątek

Nawet chcieć się nie chce dziś

14 września 2012, piątek,

No, proszę. Dobra polska płyta nie przejdzie niezauważona. I bez jakiejś natrętnej promocji, tak od niechcenia „Wilczełyko” w ciągu paru dni od premiery zdobyło słuchaczy, a Skubas – znany ze współpracy ze Smolikiem i Noviką, ostatnio ze świetnego singla „Kali” Envee’ego – przeszedł z drugiej linii do pierwszej. Bez kompleksów, za to z pakietem takich utworów, że zacznę się zaraz nerwowo rozglądać, kogo my tam jeszcze w tej drugiej linii mamy.

Szlak został już wcześniej przetarty. Z elektronicznych kontekstów (a z takich znałem dotąd Skubasa) do akustycznych, folkowych przeszedł choćby Fink. Justin Vernon vel Bon Iver pokazał, że odległość pomiędzy subtelnym graniem akustycznym a superprodukcjami popowymi jest zupełnie umowna (chórki na „Wilczymłyku” sygnalizują, że i Skubas to wie). Ale dla mnie najciekawszym punktem odniesienia dla Skubasa są solowe płyty Jacka Lachowicza – ten potrafił wcześniej wykorzystać zgrabnie polszczyznę, wejść w songwriterskie, autorskie granie w sposób nowoczesny, ale zarazem z całym bagażem polskiej tradycji. I bliską, ale swoją ścieżką podąża Skubas.

Towarzyszą mu Smolik (za konsoletą), Emade (perkusja), gościnnie m.in. Fox i Sobura. Produkuje sam Skubas, a przy tym gra na gitarze i wykonuje część partii basu, no i śpiewa. A może śpiewa przede wszystkim. Bez udawania, wdzięczenia się, modulowania głosu, bez studyjnego szpachlowania braków, w szlachetnie prosty sposób pasujący do każdej właściwie konwencji, co sprawia, że zmian nastroju na tej płycie (w „Prawie jak Kurt” mamy stosownie szczyptę niemal grunge’owego grania) nie odbiera się jak szarpania.

Dobre słowo należy się lirycznej stronie albumu. Świetne jest wejście Wojciecha Waglewskiego z tekstem w cytowanej w tytule wpisu „Mgle”. Ten i kolejny na płycie „Linoskoczek” (słowa: Sławomir Młynarczyk) to kapitalne nowe polskie piosenki zbudowane na prostych przenośniach wykorzystujących dwuznaczności słów, z nieco romantycznym klimatem w tle – niczego nie ujmuję przy tym zgrabnym tekstom Skubasa. Cała płyta mogłaby być jak dla mnie po polsku. W ustach dobrego wokalisty, przy zwrotkach, które wykorzystują naturalny rytm języka, bez uciekania się do banalnych rymów, ten język brzmi – nie trzeba nawet wielkich mądrości, objawień. Tyle że częściej zdarza się to w klasycznych propozycjach w neutralnym, nieco staroświeckim stylu – jak u Raz, Dwa, Trzy – a rzadko na płycie, która jednak zbudowana jest w dużej mierze na produkcyjnych subtelnościach.

Więc chcieć to może i mi się nie chce, ale słuchać – i owszem.

SKUBAS „Wilczełyko”
Kayax 2012
8/10
Trzeba posłuchać:
„Mgła”, „Linoskoczek”, „Nie pytaj”.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 9

Dodaj komentarz »
  1. sławomir młynarczyk! nareszcie!

  2. „I bez jakiejś natrętnej promocji”

    Hmm… http://www.google.pl/#hl=pl&q=obczaj+skubas&oq=obczaj+skubas

    Oczywiście mógł to być niezwykle oddany fan.

  3. Hmm, taka tam, partyzantka.

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. bez urazy, ale na podstawie dołączonego nagrania trudno jakoś powiązać przychylność wpisu z tym, co usłyszałem… 😉

  6. Oczywiście, że bez urazy, ja tylko puszczam sygnały, każdy filtruje wg własnego widzimisię. 🙂 Poza tym nie mam możliwości puszczenia tu całej płyty, a w całości jest to udana rzecz.

  7. ‚dla mnie najciekawszym punktem odniesienia dla Skubasa są solowe płyty Jacka Lachowicza’ ! SPRZEDANE. Pierwsze solowe plyty Lachowicza to moje ulubione polskie rzeczy z poprzedniej dekady.

  8. Słucham sobie i pierwsza myśl – jeny, Fink naumiał się po polsku. Pierwsze pięć numerów bdb, niestety najsłabsze są te po angielsku – Skubas to nie Vernon, więc przy śpiewie EN niepotrzebnie wchodzi z nim w klincz. Mimo tego i tak na razie w tym roku polska płyta nr 2.

  9. Z ciekawostek niemuzycznych – autorem okładki jest znany streetartowiec Przemek SAINER Blejzyk (http://pblejzyk.blogspot.com). Okładka ‚Kali EP’ Envee’ego także była jego zasługą.

  10. Płyta odkrycie….czekam na więcej…jest rewelacyjna. Kupiłam i jestem zachwycona. Teksty bez zawiajsów, ascetyczne, trafiajace w sedno, kazdy wers przemyslany,,,przynajmnej takie sprawiają wrażenie 😉 Absulotnie mi bliskie. Wszytko gra. Muza intrygująca, przestrzenna w fantastycznym kliimacie, cala płyta spójna muzycznie i tekstowo. PEREŁKA

css.php