Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

28.02.2019
czwartek

Polifonia poleca: John Fahey

28 lutego 2019, czwartek,

John Fahey, gdyby żył, skończyłby dziś 80 lat. Gdyby nigdy nie żył, być może nie upowszechniłby się cały styl grania na gitarze (fingerstyle), nie powstałby wokół niego nurt muzyczny (American primitive guitar) i nie narodziłyby się dwie ważne wytwórnie płytowe, z których jedną Fahey założył jeszcze w młodości, zarobiwszy pieniądze pracą na stacji benzynowej, a drugą – pod koniec życia, dzięki pieniądzom ze spadku po zmarłym ojcu. Choć Fahey pochodził z pełnego uprzedzeń rasowych środowiska waszyngtońskiego przedmieścia, odrzucił te uprzedzenia, kiedy poznał wczesne nagrania bluesowe (jedno konkretne, które wskazywał jako punkt przełomowy dla swojej kariery to Praise God I’m Satisfied Blind Williego Johnsona). Tradycję czarnego bluesa, hinduskiej ragi i muzyki poważnej – Charlesa Ivesa, Vaughna Williamsa – postanowił połączyć, wykorzystując gitarę akustyczną jako instrument solowy. Był więc jedną z najbardziej wpływowych postaci muzycznych ostatniego półwiecza, choć na ostateczne uznanie musiał czekać do lat 90. Zmarł w lutym 2001 r.

Nie sądzę, by to, co muzycznie zrobiłem, było szczególnie istotne – mówił Fahey w wywiadzie dla „The Wire” w sierpniu 1998 r., uznając swoje stare nagrania publikowane od końca lat 50. za momentami zawstydzające, niewystarczająco dobre, choćby pod względem brzmieniowym, pełne zbyt różnorodnych emocji, niewystarczająco klarowne, a wreszcie pretensjonalne. W młodości uchodził za dziwaka, później – za osobę z życiowymi problemami. Rozpadały się jego małżeństwa, miał problemy z alkoholem, później ze zdrowiem. Ale zarazem był niesłychanie ważną postacią dla organizacji ruchu nowej muzyki gitarowej. Poza swoimi publikował także nagrania innych młodych gitarzystów – jego Takoma Records przyczyniła się do obudowania stylu fingerpicking w całą muzyczną falę. Z kolei w Revenant Records ocalał od zapomnienia tradycję, do której sam się odnosił. Pod koniec życia eksperymentował z muzyką konkretną, współpracując z artystami, którzy inspirowali się jego twórczością, m.in. Glennem Jonesem czy Jimem O’Rourkiem. Sam był też wielkim specjalistą w dziedzinie twórczości Charleya Pattona – temu jednemu z największych pionierów bluesa poświęcił dwie książki, a album Pattona, który wydała założona przez niego wytwórnia Revenant, otrzymał w 2003 r. trzy nagrody Grammy. Już po śmierci Faheya.

Poniższa playlista to tylko wstęp do świata Johna Faheya: bluesowej surowości, wirtuozerii wielogłosowych partii solowej gitary, kalejdoskopowych brzmień ragi, harmonii inspirowanych muzyką współczesną i posępnych nastrojów. O tych ostatnich mówił przy okazji realizowanego pod koniec życia The Skip James Project w ten oto sposób, z charakterystycznym czarnym humorem: Pomysł polegał na tym, by przy użyciu gitary nagrać najsmutniejszą, najbardziej ponurą i pełną gniewu muzykę świata. Muzykę skłaniającą ludzi do popełniania samobójstw. Nie mogę poniżej wkleić tego nagrania (prawdę mówiąc, nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek zostało wydane), ale nawiązania albo wręcz cytaty ze Skip Jamesa znajdziemy w wielu kompozycjach Faheya, m.in. Stomping Tonight on the Pennsylvania… obecnym w poniższym zestawieniu. Życzyć w tym miejscu miłych wrażeń byłoby może zaprzeczeniem słów autora, ale mam nadzieję, że zestawienie okaże się pożyteczne – przyda się tego dnia coś poza pączkami. Kontynuacja tematu w wieczornym Nokturnie w radiowej Dwójce.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 4

Dodaj komentarz »
  1. Tego nazwiska się nie spodziewałem tu znaleźć…
    Muzykę Faheya kocham przede wszystkim od strony eksperymentalno-transowo-psychodelicznej – album America

    https://www.youtube.com/watch?v=MEwzCq-WVFM

  2. @Gostek Przelotem –> Było parę razy przy różnych okazjach, ale chyba nigdy w osobnym tekście tylko o Faheyu, rzeczywiście. Wielokrotnie za to prezentowaliśmy nagrania JF w audycjach radiowych w Dwójce i (kiedyś) Trójce.

  3. Nie znałem tego Pana. Wspaniała rzecz. Dziękuję!

    Przy okazji pozwolę sobię napisać trzy grosze na temat podcasta. 1 – to faktycznie krople do nosa :), 2 – za krótko! Słucham w samochodzie w drodze do pracy, a jadę 30 minut, więc te 8 to tak ni w pięć ni w dziewięć. A że słucha się świetnie, to ja z przyjemnością bym dłużej prosił. Tak kombinowałem, jakby to zrobić, żeby w podcaście umieścić muzykę i wymyśliłem, że można by było zrobić to w postaci playlisty na youtube lub spotify: pociąć „gadułę” i poprzeplatać klipami muzycznymi. Nie wiem czy ma to jakiś sens… Pomysł ma dużo wad. Ale jednak prezentacje muzyczne byłyby duuużym plusem. A może nawet jeden plik z wgranymi utworami muzycznymi? Youtube powinien sobie poradzić z przekazaniem pieniążków do właścicieli praw autorskich.

    3 – ten 12-latek to zdecydowanie niereprezetacyjna próba dla społeczeństwa, on ma nauczyciela saksofonu! Ilu dwunastolatków gra na saksie?

    4 – nagrywaj, Bartku, ja nie wiem czy to jest potrzebne, mam wrażenie, że muzyka jest w ogóle coraz mniej potrzebna w skali globalnej (jako byt osobny, niepołączony z grami i serialami, z festiwalami i „showami”), ale może to mój wrodzony pesymizm, z którego może się kiedyś wyleczę (oby!). Ty, chyba, jednak, biorąc pod uwagę aktywność, raczej jesteś optymistą, więc pewnie widzisz tę szklankę do połowy pełną.

  4. @Gospodarz
    Ewidentnie nie słucham(łem) tych audycji… 🙁

    Chet Atkins, Leo Kottke, William Ackerman, potem odnogi w kierunku new age – Michael Hedges, Tuck Andress…
    Bardzo dużo, często bardzo pięknej muzyki.

css.php