Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

26.06.2015
piątek

Dowcipy spod małego palca

26 czerwca 2015, piątek,

Kiedy mam napisać o gitarowym stylu fingerpicking, zawsze plącze mi się język. No bo tak: fingerstyle to dosłownie styl palcowy, ale kto by tak mówił o poważnych artystach? Poza tym używana od czasów Johna Faheya etykietka primitivism to prymitywizm, z czego ostatnio pozwoliłem sobie pożartować, pisząc o Michaelu Chapmanie (uwaga, w lipcu z Mikiem Cooperem gra w Pardon To Tu!). Tymczasem muzyka w żadnym razie prymitywna nie jest, a gitarzyści wykorzystujący techniki palcowe to jedni z najlepszych warsztatowo szarpidrutów w całej sferze rozrywki. Mam do nich słabość, czemu dawałem już wyraz wielokrotnie, ale trzeba przyznać, że mają tez w sobie coś, co skłania innych muzyków do wymyślania kawałów o fingerstyle’owcach. Które krótko zreferuję.

Otóż najkrócej zjawisko gitarzysty-prymitywisty opisuje dowcip o adepcie szkoły fingerstyle, który wygrał 15 milionów (funtów albo dolarów – w zależności od kraju) w Lotto. Kiedy reporterzy pytali go, na co przeznaczy tę wygraną, odparł: „Będę kontynuował tournée, dopóki kasa się nie skończy”. Co zresztą koresponduje ze złotą myślą na temat gitarzystów – że sprzęt za 5000 dolarów wożą samochodem za 500 dolarów, żeby grać koncerty za 50 dolców.

Stosunek świata do fingerpickingu lepiej jednak obrazuje inny dowcip. Otóż samotna młoda kobieta przychodzi do doktora (żeby nie powiedzieć: przychodzi baba do lekarza), a ten – przebadawszy ją dokładnie – oznajmia, że jest śmiertelnie chora i rokowania są bardzo złe, zostało jej jakieś sześć miesięcy życia. Na to zrozpaczona kobieta zwraca się do lekarza:
– Czy jest cokolwiek, co mogłabym zrobić?
– Na pani miejscu jak najszybciej poślubiłbym gitarzystę fingerstyle – odpowiada doktor.
– Ale jak to może wpłynąć na moją chorobę?
– Nie wpłynie, ale te sześć miesięcy będzie się wtedy wydawało trwać wiecznie.

Otóż z tym fingerpicking/fingerstyle jest trochę tak jak z rockiem progresywnym (przy okazji: polecam wielki prog-raport w Onecie, miałem swój drobny udział) – dość mocno eksponuje techniczną biegłość, a kompozycje przynoszą tyle niuansów, że już samo to wywołuje w ludziach punkowy odruch odrzucenia. Tyle tylko, że w przeciwieństwie do prog-rocka, sam układ kompozycji bywa prosty. Jak w świetnym Won’t You Cross Over to That Other Shore Daniela Bachmana z jego bardzo udanej nowej płyty River. To niemal 15-minutowy utwór, oparty na niezbyt długiej sekwencji akordów ogrywanej jednak w sposób niezwykle misterny i dramatyczny, a jednocześnie swobodny, na co pozwala sytuacja pojedynczego muzyka.

Płyta Bachmana, który błyszczał już poprzednio, w barwach Tompkins Square, pozwala widzieć w nim świetnego następcę choćby zmarłego przedwcześnie Jacka Rose’a. Blues, ragtime, folk i muzyka hinduska mieszają się tu swobodnie, gra jest bardzo ekspresyjna, strój (lub stroje – bo DB je zmienia, mam wrażenie, na tej płycie – szybkość tej procedury pozwala ocenić powyższy fragment koncertu) gitary pozwala metalowym strunom nieustannie brzęczeć i rezonować. Kto już oswoi się z myślą, że to gra jeden człowiek na jednej gitarze, z trudem pewnie nadąży ze śledzeniem partii prowadzonych równolegle na różnych strunach dzięki perfekcyjnie opanowanym technikom prawej ręki. Na osobę Rose’a naprowadza m.in. zawarty tu skomponowany właśnie przez niego bluesowy utwór Levee. Dla mnie jednak ważniejsze są tu takie utwory jak króciutkie Farnham, a także dwuczęściowe Song for the Setting Sun, których delikatność i feeling stanowią dobrą przeciwwagę dla barokowości Wont You… W Song for the Setting Sun Bachman gra miarową rytmiką, klarownie, bez galopady – chciałoby się powiedzieć, że zamiast galopu mamy tu jazdę stępa. Bo jest w tej tradycyjnej amerykańskiej rytmice sporo z takiego kowbojskiego klimatu jazdy po prerii – co stwierdzam bardziej jako teoretyk i dawny miłośnik westernów niż jako praktyk.

Po co w takim razie te długie kompozycje? Pokazuje to repryza tematu Won’t You…, którą znajdziemy na końcu płyty (fragment poniżej) – to już tylko cień tej otwierającej album wersji, brak tego transu, „psychodelicznych Appalachów”, jak je nazywa Bachman. Choćby i sama melodia brzmiała równie dobrze. Nie ma potwierdzania umiejętności i techniki w kilkunastominutowym znoju, gdy (trochę podobne wrażenie – przy wszystkich muzycznych różnicach – miałem na koncercie Raphaela Rogińskiego) gitarzysta nie gubi ani jednej z nawału nut. Poza tym jak by brzmiały bez tych rozmiarów kompozycji te długie monologi, opowiadane ze sceny historie, wpisane w działalność samotnego gitarzysty fingerstyle? No i gdzie by się podziały dowcipy?

DANIEL BACHMAN River, Three Lobed Records 2015, 8/10

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 6

Dodaj komentarz »
  1. Ten styl palcowy, iluz Mistrzow
    ot, chociazby Mike Bloomfield,
    – jestem kolekcjonerem plyt i roznych gadzetow zwiazanych z tym
    muzykiem,

  2. Polecam sięgnąć po ubiegłoroczny album Bachmana – „Orange County Serenade” (Bathetic), o którym tutaj pisałem: http://www.nowamuzyka.pl/2014/08/19/daniel-bachman-orange-county-serenade/ . Jak jesteśmy w klimacie folkowym etc., to dziś w Białymstoku startuje 4.edycja Halfway Festival, gdzie m.in. zagrają The Antlers, Sharon Van Etten, , William Fitzsimmons, Maggie Bjorklund, Moddi, Vök czy She Keeps Bees.

    Co do onetowej przebieżki na temat rocka progresywnego, to zabrakło mi jakiegokolwiek nawiązania do szwedzkiego Anekdoten – w tym roku wydali nowy album, tutaj pisałem: http://www.nowamuzyka.pl/2015/06/02/anekdoten-until-all-the-ghosts-are-gone/
    A już nie mówiąc o postaci Nicka Greya, polecam: http://www.nowamuzyka.pl/2015/06/22/nick-grey-the-random-orchestra-breaker-of-ships/

  3. @Lukasz Komla

    Pozdrowienia dla Bialegostoku, skad pochodza moi przodkowie

    a Ryley Walker (US) mial jako support artyste wlasnie Daniela Bachmana.
    Maggie Björklund, The Antlers ( byli u nas u. r) i Sharon Van Etten ( wystapila ub r na festiwalu Way Out West, multiinstrumentalistka) …to moi faworyci z bialostockiego Halfway Festiwalu.
    *
    pare Cd z szuflady: For Promotion Not For Sale
    _______________________

    1. OZRIC TENTACLES, Technicians Of The Sacred (Snapper)
    rave+ rastafari+ hippies /grali w Warszawie; chyba zadna grupa nie miala tylu muzykow w swoim skladzie co Ozric Tentacles. Obecny album to juz tylko rodzinny, czyli frontman Ed Wynne z zona i synem Silasem.
    Lubie: The High Press/Change Masala.

    2. SERPENT POWER, Serpent Power (Skeleton Key) – debiut!
    rockowe psychedelia na temat swiata mistyki; grupa uformowal sie w ub r – duo Ian Skelly i Paul Molloy, wystapili 25 czerwca na Rock the Dock zorgabowanym przez BBC Radio 6 Music, echa The Beatles i Lucy.
    Lubie: The Siren/Serpent Power
    https://www.youtube.com/watch?v=v2ZJk2SI5_g /the Siren

    3. SÓLEY, Ask The Deep (Morr)
    Islandia, drugi album i jak trudno jest zakwalifikowac muzyke, jakby sama artystka Sóle nie chciela tego. Live KEXP w ub roku prezentowala koncert Sólen z Rejkiawiku/Islandia. Poprzednie EP to prawie filmowe brzmienie fortepianu.
    Lubie: Devil/Ask The Deep

    4. VATTNET VISKAR, Settler (Century Media)
    tak brzmi black metal przyszlosci (hej Behemoth!) album zrealizowany przez grupe z Plaistow, New Hampshire przy wspolpracy z Josehem Grahamem (ex Neurosis, Soundgarden) – troche nordyckiego klimatu a sama nazwa szwedzka czyli „Woda szepce”, po prostu muzycy uzyli Google Translator „the water is whispering” a takze jako hommage dla skandynawskiego nurtu metalowego.
    Lubie: Colony/Impact

    ———–„Muzyka to zaden konkurs a co za muzyke lubia sluchacze to bardzo subiektywne” (Ellie Rowsell z Wolf Alice) –

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. MICHAEL BLOOMFIELD „Hammond´s Rag”
    ________________________
    a to krotka ilustracja wirtuoza finger-pickingu ( i nie tylko)
    https://www.youtube.com/watch?v=bt1l0RisuxI

    utwor na czesc gitarzysty Merle Travisa a takze legendarnego amer. producenta Johna Hammonda.
    „Bloomfield” to rowniez rodzinna marka fabryczna amer. automatow do kawy a sam
    artysta spoczywa slynnym cmentarzu Hillside Memorial Park, Culver City, Cal. -miejsce turystyczne z racji olbrzymiej ilosci spoczywajacych tam znanych artystow muz, gwiazd filmu i biznesmenow amer. Niesamowicie ciekawy objekt.

  6. @ozzy–>Dzięki i również pozdrawiam :-)! Jeśli nie znasz nagrań Williama Fitzsimmonsa (USA), to sięgnij. Wczorajszy jego koncert na Halfwayu był przepiękny! Tak gra William: https://www.youtube.com/watch?v=wfJ3TxSxFiQ

  7. @Lukasz

    tak, tak rzeczywiscie piekne kompozycje i poezja…William Fitzsimmons
    Poslucham dokladniej jego rodzinnego „Pittsburgha”…. przypomina mi atmosfere Bon Iver
    A ponadto lubie muzykow grajacych na „malaych” instrumentach strunowych—banjo, ukulele, mandolin

    PS bylem w piatek z sklepie muzycznym, moj syn zainteresowany kupnem banjo Gretsch Dixie 6.—bardzo lubie Danny´´ ego Barnesa na tym instrumencie.

css.php