Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

16.04.2013
wtorek

Przejęli nam outsidera, fan znika

16 kwietnia 2013, wtorek,

Wiem, że podziały na scenę alternatywną i mainstream w popie to problem rodem z indie-podstawówki. Ale są granice, po przekroczeniu których świat różne drobne i poboczne działania stają się nagle mniej interesujące. Nie mogę się powstrzymać przed tymi emocjami z podstawówki. Kiedy widzę całostronicowe reklamy Record Store Day w najnowszym wydaniu „Rolling Stone” i kolejnych dużych amerykańskich wykonawców firmujących sobą to święto, zastanawiam się, czy za chwilę ta delikatna, oddolna, fajna inicjatywa (przypominam – w tym roku 20 kwietnia!) nie zostanie rozjechana przez buldożery marketingu. Słucham nowej płyty Iron & Wine i uderza mnie to samo w bardziej zaawansowanej postaci. To już nie jest Sam Beam, o którego karierę trochę się obawiałem, to już jest Sam Beam, którego kariera (nie myślałem, że dojdzie do czegoś takiego) mało mnie obchodzi.

Ostatnio MuzzoDetektor podlinkował tutaj ciekawy tekst ze strony NPR na temat spóźnionego odbioru arcydzieł. Dorzuciłbym do tego, że przecież najbardziej naturalnym odruchem rynkowym jest wciąganie w tryby wielkiego biznesu kogoś, kto z jakąś płytą odniósł sukces, a „Kiss Each Other Clean” to największy jak dotąd komercyjny hit Beama. No i stało się – w postaci „Ghost On Ghost” dostajemy właśnie superprodukcję będącą echem popularności tamtej płyty. Skład muzyków tyleż podnieca, co niepokoi: bo po co człowiekowi, który rozjeżdżał konkurencję intymnością przekazu, delikatnym akompaniamentem, śpiewoszeptem (klik! – albo w nie swoim repertuarze) brnąć dalej w te jazzujące aranże?

No ale warto oczywiście wiedzieć, że jest tu pianista Rob Burger z Tzadika, trębacz Steven Bernstein (Sex Mob, The Lounge Lizards), jest basista od Boba Dylana, muzycy z Antony and the Johnsons. Ale i to nie broni przed niezbyt korzystnymi porównaniami – dęciaki na „Kiss Each Other Clean” miały mimo zastrzeżeń swój mocny charakter, a te w „Low Light Buddy of Mine” na nowej płycie to poziom banału, chórki w „White Tooth Man” są jak z reklamy pasty do zębów. A sam autor stara się ocalić wpływy Americany, odjeżdżając zarazem w kierunku popowej, czasem lekko funkującej wersji lekkiego jazzu. Śpiew się oddalił, produkcja musi zbalansować interesy różnych niezłych instrumentalistów, więc mamy wrażenie, jakbyśmy słuchali Beama z coraz większego oddalenia. Niezła metafora jego ogólnej sytuacji w sumie – liczę tylko, że zapracuje na pierwsze miejsce w „Billboardzie”. W takich chwilach to ja już znikam (jako fan), bo wolę posłuchać nowej Madeleine Peyroux.

IRON & WINE „Ghost On Ghost”
Nonesuch/4AD 2013
Trzeba posłuchać: „Joy”, „Baby Center Stage”.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 7

Dodaj komentarz »
  1. Po Twojej recenzji będę się bał tej płyty wysłuchać:).Moją ulubioną jest „Our endless numbered days”.Nie jest ani tak ascetyczna jak debiut ani nie ma na niej wszystkiego zbyt wiele,po prostu idealna,no i znajduje się tam parę klasycznych utworów z repertuaru Sama.”Kiss each other clean” było tylko dobre.

  2. Ok. Odsluchalem predko te dwie plyty. Irona moglem miec juz dawno, ale nie zdecydowalem, obawiajac sie, ze mnie znudzi. Dzieki za zachete. Nie zaluje. Rozumiem point. Rzeczywiscie Iron moze wku.wiac, ale to postawienie go z Madeleine Peyroux wydaje mi sie kontrowersyjne. Rozumiem przyczyne tego porownania. Nie jestem pewien czy Irona droga jest droga Madeleiny. Czy to mozna stawiac obok siebie? To przeurocze slyszec w piosenkach Iron(i)a Dire Straitstow, Shade, Stinga, Cohena. Moj faworyt to: New Mexico’s No Breeze. Chris Rea Rulez! Moze trzeba dac ludziom szanse, a nie tak od razu … porzucac, przestac byc fanem 😀 Pisze te slowa sluchajac dwoch ostatnich piosenek na plycie Madeleine. Kleczac, niewygodnie sie pisze, wiec koncze

  3. @vlad.palovy

    Podejrzewam, że autorowi chodziło właśnie o oddalenie się od wymienionych przez Ciebie artystów. Moim zdaniem szczególnie Shade i Stinga. Przyłączam się także do apelu by Autor nie porzucał …tak od razu… tego zjawiskowego artysty. Krótsza broda nie oznacza od razu mniej indie.

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. @Krótsza broda nie oznacza od razu mniej indie.

    – w punkt (choć wiadomo – jest jednak jakaś tendencja) 🙂

  6. Przyznam, że jeszcze nowej płyty Iron & Wine nie znam, lecz moje obawy wzrosły o 90-procent względem tej płyty. Przekonam się, ale już wiem, że to będzie bardzo słabe. Jak dla mnie to płyta „The Shepherd’s Dog” (2007) pozostaje gigantem jeśli chodzi o katalog Iron & Wine.
    Bartku, polecę Ci na odtrutkę elektronikę i nowy album Scotta Morgana (aka Loscil) – „Intervalo”. Warto się pośpieszyć, bo materiał został wydany tylko na białym winylu (500 kopii). Wczoraj była premiera i poniżej moja recenzja:
    http://www.nowamuzyka.pl/2013/04/16/loscil-intervalo/

  7. PS do płyty „The Shepherd’s Dog”, szczegóły poniżej:
    http://www.nowamuzyka.pl/2013/04/18/3-pytania-brian-barth/

  8. Fakt, alternatywa traci znakomitego twórcę. Ale muzyka środka takowego zyskuje. Moim zdaniem, jest na ”Ghost On Ghost” sporo ładnych, wybijających się ponad panujący w mainstreamie standard melodii.

css.php