Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

10.09.2010
piątek

Dub na weekend

10 września 2010, piątek,

Wystarczyłoby zmienić w tytule jedną literę i już weekend byłby do niczego. A przecież są jeszcze szanse, że będzie w porządku. Zresztą sam źle odczytałem pierwszy tekst z hasłem „Muzyka dub” w tytule, jaki wpadł mi w ręce – bodajże Sławomira Gołaszewskiego, w starym „Non-Stopie”. I przez długi czas obchodziłem ten tekst i temat szerokim łukiem, wracając tylko po raz kolejny do kultowego tekstu Grzegorza Brzozowicza „Spust surówki” i kształtując w sobie metalowca (o starych „Non-Stopach” pisałem też trochę tutaj). Dopiero Fatboy Slim uświadomił mi, co to dub. Kiedy jeszcze nie nazywał się Fatboy Slim, tylko Beats International. Możecie się z tego śmiać, ale „Dub Be Good To Me” w roku 1990 to było wydarzenie – dopiero później odkryłem The Clash, z którego Norman Cook pożyczył bas, a ten prawdziwy dub jeszcze później.

Dzisiaj pewnie z jedna trzecia muzyki, która mi przechodzi przez ręce, ma w sobie aspekt dubowy – na poziomie produkcyjnym nasączona jest jamajską techniką podbijania sekcji rytmicznej, przynosi poddźwiękowe basy i leniwa wibrację. Cała scena dubstepowa opiera się na dubie (w którego historię nie będę się tu wdawał, bo za dużo tego jak na pojedynczy wpis) – a ostatnie newsy z Wielkiej Brytanii związane z powstaniem pierwszej dubstepowej supergrupy Magnetic Man uświadamiają mi, że zjawisko też już nie należy do najnowszych i ma 10 lat. Ale spokojnie, bez dubu nie byłoby też najnowszych wynalazków z kręgu chillwave’u i free folku. Niczego by nie było – przynajmniej z kategorii muzyki na weekend.

Tu dochodzimy do Roots Manuvy, rapera i producenta z Wysp, już otrzaskanego w dubowej rytmice. A tym razem zapędzającego się nawet chwilami na terytorium dancehallu, czyli nowocześniejszej, tanecznej gałęzi reggae. W tytule jego nowej płyty nagranej z niejakim Wrongtomem jest nawet znajomo wykręcone słow „dub”. Tak naprawdę „duppy” oznacza coś znacznie poważniejszego – w języku patois to tyle co „duch”. I ten „duch” to jest właśnie element muzyki, który wydobywa dub, mówiąc w wielkim skrócie. Albo nawet wywołuje – tak jak piątka muzyków narysowanych na okładce płyty „Duppy Writer”. Swoją drogą przy okazji – ostatni film Polańskiego przetłumaczony na patois też nazywałby się pewnie „Duppy Writer”.

Album nie dorównuje może najlepszym płytom Roots Manuvy, ale brzmi jakby nagrywany był na kompletnym luzie i zlepiany z bardzo tradycyjnych instrumentalnych klocków, takich samych, z jakich budowali King Tubby czy Lee „Scratch” Perry na początku dubowej historii. Są więc organowe akordy, jest piano elektryczne przepuszczone przez rozkręcone echo. I tylko mocne, świetnie kontrolowane syntezatorowe basy oraz rapowane wokale przypominają, że to powstało tu i teraz. Materiał nie niesie w sobie gettowości hip-hopu, przeciwnie – ma całą otwartość muzyki reggae, w związku z czym na piątek nadaje się świetnie i dla wszystkich (jedyny problem to fakt, że płyta – której słucham z wersji promo – wychodzi dopiero w poniedziałek). Wydaje się więc, że weekend będzie udany, a Roots Manuva spotkał, wbrew nazwie, właściwego Toma.

ROOTS MANUVA MEETS WRONGTOM „Duppy Writer”
Big Dada 2010
7/10
Trzeba posłuchać: na początek „Jah Warriors”. Poniżej Roots Manuva dubuje utwór grupy Herbaliser na oficjalnym kanale Big Dada. Dla niewtajemniczonych: tak się robi dub.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 10

Dodaj komentarz »
  1. Nad glowa na starcie masz taka okropna reklame. To, chyba, Dup : )

  2. a słyszał Pan nowy singiel Kings of Leon ? Co pan o nim sądzi ?

  3. Dub na weekend.OK! A moze tez?
    N-DUBZ „Best Behaviour”

    http://www.studiobootleg.blogg.se

    duzo nowosci!

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. W końcu wyjdzie na to, że w 2010 r. dobre płyty robili tylko dubowcy. Pan Redaktor miał szansę się zapoznać z: http://mosdub.com/ & http://www.dubkweli.com/ ? Prościutko, z pomysłem i buja od ściany do ściany (Mos bardziej) a połączenie sampli ze Scientista z nawijką Mosa to jeden z najgenialniejszych pomysłów w tym roku.

  6. kweli bardziej!!!

  7. A propos tytułu: nie wchodząc w obscena, jednak nie mogę wyrzucić z głowy skojarzeń z (legendarną) techniką nauczania młodych krakowskich panien pewnych intymnych umiejętności przez tamtejsze matrony.
    Mos i Kweli równie fajnie bujają, ale z Marcelowych źródeł najbardziej polecam maszap Jaydiohead; ma stałe miejsce w moim iPodzie.

  8. @ Marceli
    Wiem, że się tym Mosem na blogu podniecałeś, ale nawet po wielu latach przyzwyczajania się do badziewiastych mp3 nie jestem w stanie tego słuchać. Jakość dźwięku karygodna.

    Chyba że da się to jednak gdzieś kupić na plastiku/winylu, wtedy coś więcej powiem.

  9. @nawet po wielu latach przyzwyczajania się do badziewiastych mp3 nie jestem w stanie tego słuchać. Jakość dźwięku karygodna.

    You should, like, totally smoke that stress away, dude 🙂

  10. @ Wojtek Cz.

    W sumie coś w tym jest, po paleniu kiedyś mi się naturalny delay tworzył, to może i hi-fi mi się zrobi…;)

  11. @ nawet po wielu latach przyzwyczajania się do badziewiastych mp3 nie jestem w stanie tego słuchać

    Trudno, nic Ci na to niestety nie poradzę, cieszę się, ze mnie po latach słuchania muzyki na zaszumionych stilonkach wszystko inne brzmi_lepiej.

css.php