Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego Polifonia - Płyty Bartka Chacińskiego

24.05.2010
poniedziałek

Szybko! Szybko z tą płytą!

24 maja 2010, poniedziałek,

Po co mi blog? (pojawiają się takie pytania) Wyjaśniam w telegraficznym skrócie (bo spieszy mi się). Przygotowywane na kolejny tydzień wydanie Afisza „Polityki” wypełni Wojciech Mann, a dziś jeszcze nie wiem, co opisał. Może The National? Cholera, jeśli nie, trzeba będzie to nadrobić za tydzień. Ale może warto wcześniej? A jeśli tak, to dlaczego miałbym nie dopisać już teraz paru słów na temat The National, które przyszło do mnie kilka dni temu? Blog jest właśnie po to. Dziś jest dokładnie po to, by wykonać kawałek ostrej propagandy dla zespołu, który parę lat temu niespecjalnie lubiłem, bo teraz wydane na niego dziesięć funtów stało się inwestycją tygodnia.

Dobra. Tak naprawdę to mam wyrzuty sumienia i chciałbym tym wpisem odkupić winy. Pod zniechęcającą gorzko-zbolałą otoczką, brakiem wyrazistego image’u (fakt, że grupę współtworzą dwie pary braci, wizerunkowo jej nie pomaga – wszyscy wydają się jacyś tacy z jednego kawałka cięci), pewną zwyczajnością, no i melancholią, które odstraszały mnie dotąd od The National, znowu kryła się genialna kapela. Zespół, który przez lata powoli pnie się do góry, zamiast wystrzelić jak jakieś Arctic Monkeys, bywa niemedialny. Banalna nazwa, rockowa konwencja też wydawały mi się nieco prześmiardłe, a album „Boxer” zaszufladkowałem jako muzykę dla smutasów, niczym Tindersticks – pewnie jutro wrócę do niego i usłyszę trzy razy więcej. Wiem, mówili mi ludzie po zeszłorocznym Off Festivalu. Ale nie uwierzyłbym nawet wtedy. Jedyne moje usprawiedliwienie to fakt, że „High Violet” w porównaniu z pełnym niuansów „Boxerem” to muzyka, która krzyczy, świetnie zabiega o słuchacza.

Jest coś europejskiego (U2 za dobrych czasów?) w sposobie, w jaki piosenki The National i ich gęste gitarowe faktury uskrzydlają. Ale zarazem materia muzyczna jest przecież inna, z gruntu amerykańska – z subtelnymi odwołaniami do folku, country, bluesa. Z całą orkiestrą dodatkowych muzyków, wśród których znaleźć można takie amerykańskie gwiazdy młodego pokolenia jak Nico Muhly czy Justin Vernon (Bon Iver). Bracia Aaron i Bryce Dessnerowie, producenci albumu, dużo słuchali amerykańskiej muzyki tradycyjnej w czasie pracy nad kompilacją „Dark Was The Night” – i przy tej samej okazji nawiązali sporo ciekawych znajomości, które przeniosły ich z pobocza w samo centrum tego, co się dzieje w muzyce za Oceanem. Dowód? Trzecie miejsce dla płyty „High Violet” na liście bestsellerów „Billboardu” w tygodniu debiutu.

To rzadki moment, gdy komercyjne uznanie podaje rękę wielkiej sztuce, więc warto go przeżywać na bieżąco. Stąd też porównania do najlepszych tradycji rocka alternatywnego w wersji wczesnego R.E.M. nie pozostaną tylko zestawieniami na polu czysto muzycznym. The National, mocniejsi dziś niż cokolwiek, co grupa Michaela Stipe’a zrobiła od lat, są jej naturalnymi następcami. Włącznie ze stroną liryczną – Matt Berninger (ten piąty w The National, skoro o braciach już wspominałem) pisze niezłe teksty. Dojrzewali sobie przez tyle lat, a jak już przychodzi co do czego, to mnie tak bardzo się spieszy. Aż miałem wrażenie – jak małe dziecko, które ma problemy z trzymaniem – że nie doniosę tych emocji na łamy i musiałem na bloga.

THE NATIONAL „High Violet”
4AD
8/10
Trzeba posłuchać:
„Terrible Love”, „Bloodbuzz Ohio”, „Conversation 16”, „England”

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 15

Dodaj komentarz »
  1. youtube:
    „ten film video jest niedostepny w twoim kraju”
    a szkoda…

  2. @byk –> To my w innych krajach mieszkamy? Bo mnie tam się wyświetla… 🙂

  3. tak, mieszkam w niemczech.

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Jasne. Choć to dziwne, że w Niemczech nie udostępniają, a w Polsce tak – zwykle bywa odwrotnie.

  6. tak, tym razem odwrotnie

  7. 9 funciakow? teraz jest po 7.95.
    znaczy kupil ja Pan troche wczesniej, zaraz po premierze.
    no i dopiero teraz dzieli sie Pan wrazeniami? nieladnie…
    dobrze, ze nie czekalem, tylko sam sie przekonalem.
    to bardzo dobry National!
    no i nagrywaja dla 4AD a ja produkcji Ivo sluchalem oseskiem bedac, gdyz matka moja od rana do nocy zapodawala xmal deutschland, dead can dance i cocteau twins.
    pozdrawiam.

  8. „Przygotowywane na kolejny tydzień wydanie Afisza “Polityki” wypełni Wojciech Mann, a dziś jeszcze nie wiem, co opisał. Może The National? ”

    Wot złośliwiec…

  9. @Pablo Renato –> Ej tam, od razu złośliwiec 😉 Melissa Etheridge będzie tak btw.

    @Grzesiek –> Zapłaciłem przed premierą, ale paczka czekała na kolejne nowości. Wyszła 17.05, przyszła 21.05. Z wrażeniami nie czekałem 🙂

  10. „Melissa Etheridge będzie tak btw.”

    Parafrazowano Wittgensteina mówiąc, że jak o czymś nie można mówić, to trzeba o tym gwizdać, więc se gwiżdżę. Słychać?

  11. Słychać, słychać.

  12. Z innych przedsiewziec rodzinnych, to jest tez taki zespol Anathema. Podobno piekna plyte wlasnie wydali. Ale tego to juz nikt nie slucha, prawda? A szkoda.

  13. Miałeś tak samo jak ja Bartku z tą płytą. Totalnie zaskoczyła w porównaniu z poprzednią, która również nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Oby więcej takich niespodzianek 🙂

  14. Mnie także ta płyta bardzo pozytywnie zaskoczyła. A jeszcze rok temu zupełnie nie rozumiałem fenomenu tego zespołu i stawiałem ich gdzieś obok Interpolu. Nie wiem, czy ta płyta tak rożni się od poprzedniej, od której odstraszył mnie wylewający się zewsząd patos, czy po prostu sukcesywnie się starzeję 🙁

  15. patos to akurat na HV wększy niz na intymnym boxerze, więc sorki.

    generalnie – Nationali znam dość dobrze i ta płytka oczywiscie w pytkę, ale jednocześnie gorsza niż 3 poprzedniczki, więc spóźnione zachwyty trochę mnie dziwią. poza tym Boxer nie jest dobrym punktem zaczepienia, jesli chodzi o dotychczasową działalność, raczej Sad Songs (polecam, bo u nas przeszła bez echa, a to najbardziej napakowany emocjami ich krążek, momentach na granicy furii) i przede wszystkim Alligator

  16. @pszemcio –> Co do patosu, zgadzam się z Tobą. Co do przegapienia poprzedniczek – cóż, biję się w piersi, ale sam swoją przygodę z The National zacząłem właśnie od „Boxera”. W każdym razie na zamówionego „Alligatora” już czekam.

css.php