Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
tango_in_the_night

13.04.2017
czwartek

Ostatnie takie tango, czyli co było nie tak z latami 80.

13 kwietnia 2017, czwartek,

13 kwietnia 1987. Oscary zgarnęły właśnie Pluton Stone’a i Hannah i jej siostry Allena, do telewizji wchodzi Świat według Bundych, na listach rządzi Bon Jovi, za tydzień Modern Talking zagrają pierwszy koncert w Polsce, a zachodni rynek podbijają pierwsze single na kasetach (cassingles) – Bryan Adams, za chwilę także With Or Without You U2, którego do dziś jestem szczęśliwym posiadaczem. Na co dzień jednak kasety służą do nagrywania: Dwójka i Trójka nadają płyty na wyścigi, w ciągu tygodnia można nagrać do kilkanastu płyt. Te publikowane przez „współczesne” zespoły (Electric, The Joshua Tree, Among the Living, Sign o’ the Times) wydają się ok. Gorsze jest to, że zespoły słynne w latach 70. masowo wydają kit. Nie mogę więc zrozumieć, dlaczego taki fejm otacza Deep Purple (The House of Blue Light), Davida Bowiego (Never Let Me Down), słabsze płyty (trochę wcześniej lub później) mają też na koncie Neil Young czy Joni Mitchell. A każdorazowo te premiery z lat 80. to pierwsze albumy tych wykonawców, jakie wpadają mi w ręce. Bo są najłatwiej dostępne. Aż tu nagle ukazuje się album starej grupy, która kojarzy się ze starą ścierką i nie brzmi jak cokolwiek, co powinienem lubić. Ale pilnie notuję oceny po odsłuchu przy kolejnych kawałkach – co piosenka, to hit. Ta płyta uratowała mi w latach 80. mniemanie o tzw. dinozaurach.

Chodzi o grupę Fleetwood Mac i jej album Tango in the Night. Superprodukcję nagrywaną przez bodaj 18 miesięcy i wydaną pięć lat po średnio przyjętym Mirage. Tango… zrobiło na mnie wtedy wrażenie jakiejś kompilacji (charakterystyczna trójka wokalistów była tu atutem, ale też budziła pewne zdziwienie) samych przebojów, w dodatku dziwnych, bo pod niegdyś bluesrockową, a później grającą rock środka grupę podłożono programowane, lecz bardzo urozmaicone bębny, z wykorzystaniem samplera Fairlighta i wszystkich wodotrysków, jakie studio nagraniowe lat 80. było w stanie zaoferować. Okładka, naśladująca słynne afrykańskie obrazy Henriego Rousseau (słynnego również z tego, że Afryki nigdy nie widział), sygnalizuje leciutką grę z kiczem, którą słychać i w piosenkach – w postaci niebezpiecznego zbliżania się do granicy muzyki, przy tworzeniu której do jednego kotła wrzucono zbyt dużo elementów. Harfa sąsiaduje z syntezatorem, nowoczesny beat towarzyszy gitarze o niemal folkowym charakterze, a wokal Stevie Nicks, mocny i bliski estetyce country, przepływa w delikatne, przetwarzane efektami, aksamitne chórki. Kompletnie nie wiedziałem, o co tu chodzi, ale skapitulowałem przed melodyjnością piosenek i konstrukcją całej płyty – która rozjeżdża trudną do zaszufladkowania galopadą (niczym u Kate Bush) Big Love, a później nie odpuszcza, pozostawiając dość energii na słodki aż po dreszcze finał w You and I, Part II. Naiwnym, lecz działającym w jeszcze bardziej zaskakujący sposób i świetnie puentującym ten album.

Czy nie było tu słabych punktów? Owszem, ze dwa, i to zgrabnie ukryte wśród 12 piosenek. Może Isn’t It Midnight, które nigdy nie zostało mi na dłużej w pamięci? Być może zresztą wskazuję ten przykład dlatego, że utwór banałem pop-rockowym kojarzącym się ze z grubsza czymkolwiek, co wówczas nagrywano, odrobinę odstaje od magicznego, eklektycznego brzmienia całej reszty. Genialną robotę odwalił tu zresztą stały współpracownik Fleetwood Mac Richard Dashut, którego grupa wyciągnęła znikąd jako dwudziestoparolatka (zmywał podłogi w studiu nagraniowym) i w ciągu paru lat zrobiła głównym producentem legendarnego Rumours, a potem korzystała z jego usług regularnie. Tango in the Night to – może dzięki niemu, a może dzięki inwencji Lindseya Buckinghama, jedna z ostatnich naprawdę dobrze brzmiących płyt pop. Łączy analogową rejestrację i sporo cyfrowych sampli. Nagrana z przejrzystością nowych czasów, dużą dynamiką, wprowadza nowe efektowne brzmienia syntetyczne, ale bez komputerów w studiu, z oddechem starszych produkcji i ciągle z oparciem na kompozycjach przepracowanych tradycyjnie przez żywy zespół, co słychać w bardo precyzyjnej, wyszlifowanej formie utworów. Lindsey Buckingham (którego późniejszej solowej wersji Big Love trzeba posłuchać) przypłacił tę pracę załamaniem i odejściem z zespołu. Zastąpić go musiano dwoma gitarzystami. Był to już jednak początek końca zespołu. Po kolejnym albumie odeszła skonfliktowana wcześniej z Buckinghamem Nicks, a wielkiej formy – mimo reformy w późniejszym okresie – zespół dinozaurów z lat 70. już nie odzyskał.

Oczywiście piszę to przy okazji spektakularnych wznowień, bo skoro jest 30. rocznica, to i okazja do sprzedania hitowego (ponad 3 mln egzemplarzy!) albumu raz jeszcze. Druga płyta zestawu Deluxe (jedynego wartego uwagi wśród remasterów, które ukazały się na rocznicę) zawiera głównie strony B singli i wersje demo – wszystko ani tak dopracowane, ani tak udane jak oryginały (posłuchajcie np. tytułowego Tango in the Night). Odstaje od nich brzmieniowo – choć całość została poddana delikatnemu, niezłemu masteringowi. Czar pracy nad Tango… nie rozlał się na wszystko, co wówczas powstawało. Płyta trzecia zawiera remiksy – zabawne jest słuchanie wersji słynnego Arthura Bakera, który dodając długie partie instrumentalne próbuje zrobić z lekkich przebojów pop szlagiery na parkiet. Ale w żadnym razie, mimo znaczących elementów stylu lat 80., te różne wersje pięciu (to coś mówi o potencjale oryginałów!) singlowych piosenek z wyróżniającą się wersją Extended Little Lies (przyda się dzisiejszym didżejom), może jeszcze lekkiego dubu Everywhere, nie są koniecznym zakupem. Powiem więc dosadnie: chrzanić te nowe wydania. Kupcie starą, tańszą, pojedynczą wersję płyty Tango in the Night, używany winyl lub kompakt poniżej 20 złotych, może gdzieś na takiej płycie ktoś zostawił tyle śladów zauroczenia, radości i autentycznego zdziwienia, ile sam przeżyłem w roku 1987.

FLEETWOOD MAC Tango in the Night (Deluxe), Warner 1987/2017, 9/10

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 11

Dodaj komentarz »
  1. : (
    dla mnie Fleetwood Mac to byl z Peterem Greenem (ostatni album „They Play On” , 1969)
    – pozniej juz skonczyla sie fascynacja ta grupa

    „Oh Well” – Fleetwood Mac /Peter Green
    https://www.youtube.com/watch?v=wKjfjO2Y1H4

    PS lubie covers powyzszego m. in. Eeels, Tom Petty czy tez Haim

  2. Zawsze ta płyta FM kojarzyła się mi i będzie kojarzyć z kiczem niemożebnym, skrojonym jako żywo dla potrzeb alfonsów. I będzie ona mi się kojarzyć z międzyszkolnym mityngiem lekkoatletycznym rozgrywanym na szczeblu wojewódzkim, w którym brałem udział jako obiecujący oszczepnik. W przerwach między zapowiedziami kolejnych wyników obsługa zapodawała w kółko kilka utworów z tej płyty. Jestem ciekaw, co to za typ masochistów zakupi to wznowienie.

  3. @Rafał KOCHAN –> Twoje intuicje na pewno w znacznej mierze potwierdzają wideoklipy z tego okresu. 🙂

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Do tego powszechnie panującego kiczu roku pamiętnego 1987 należy dodać płytę PINK FLOYD, wydaną po kilkuletniej przerwie, już bez Watersa. A tak na poważnie, czy w tym smutnym roku, poza festiwalem „Poza Kontrolą”, kilkoma płytami ZOVIET FRANCE, ULTRA „Youthful Pleasures”, SONIC YOUTH i paroma innymi, to w muzyce coś zaistniało godnego uwagi?

  6. Moim zdaniem popu z lat 80-tych powinno się słuchać tylko ze starych kaset magnetofonowych i VHS albo ewentualnie kiepskiego trzeszczącego radia. Wtedy najlepiej to brzmi i działa. Hi-fi w lo-fi.

  7. Mam pewien sentyment do tej płyty (od wiosny do jesieni 87 nie dało się jej nie słyszeć -grała ją Trójka, Jedynka, Dwójka nadała w całości do nagrania, w telewizyjnej Dwójce leciały klipy) i słuchanie jej wtedy nie sprawiało przykrości, ale są to odczucia nieco ambiwalentne: jednak za bardzo ociera się o kicz, wszystko to za ładne, błyszczące i „wyprasowane”. Jak tamta moda (i wspomniane wideoklipy FM). Wolę wysłuchane dużo później „Rumours” i świetne „Go Your Own Way”. A z popowych płyt z tamtego słynnego muzycznie roku (przypomnijcie sobie Moi Drodzy, które płyty wtedy się ukazały) z większą przyjemnością słucham chociażby „Faith” George’a Michaela.

  8. @Rafał Kochan: to swego rodzaju prowokacja? 😉

  9. @Rafal
    „kicz niemozebny, skrojony jako zywo dla potrzeb alfonsow”
    genialna metafora

    Pozdr.

  10. @Rafał Kochan

    „Appetite For Destruction” i „Document”. No i w tym roku Marillion zagrało po raz pierwszy w Polsce! Co by nie mówić, to było cuś…

    A tak serio, to dorzucę trzy grosze. Bo po chyba blisko 20 latach wróciłem do tej płyty w sobotę. Nie słuchałem jej od czasu ery kaset, a więc tak ostrożnie patrząc przez jakieś dwie ery. Co najmniej. Oczywiście wracałem do „Rumours”, którą znam na pamięć i pierwszych płyt z Greenem (swoją drogą po FM wrzuciłem właśnie PG „in the Skies” , ale to był przypadek, tak mi się w komuputerze wylosowało 😉 ), nawet do pierwszej płyty Christine, ale Tango… jakoś nie. I muszę przyznać, że miałem wielką radość ze słuchania. Płyta rzeczywiście skrojona idealnie. Do ponucenia, potupania. Przyjemna. W sam raz na spacer z trzylatkiem. I się zdziwiłem, że to tak łatwo wchodzi, bo zgadzam się z Bartkiem trudno się tu do czegoś przyczepić. Może dlatego, że nigdy nie byłem oszczepnikiem. Nawet ociupinę obiecującym.

    I tak sobie pomyślałem, że cholera jeśli to kicz, to nieśmiało życzyłbym sobie i dziś takiego kiczu.

  11. A dodam tylko, że także w sobotę słuchałem wznowionej zremasterowanej i „wzbogaconej” wersji A.D. 2017 „Demons and Wizards” Uriah Heep. I też mi się podobało. Dziwna ta sobota była.

  12. @Rafał Kochan

    W 1987 ukazały się:
    Young Gods – The Young Gods
    Swans ‎– Children Of God
    Pussy Galore ‎– Right Now!
    Dinosaur Jr ‎– You’re Living All Over Me
    The Cure ‎– Kiss Me Kiss Me Kiss Me
    Depeche Mode ‎– Music For The Masses
    Tom Waits ‎– Franks Wild Years
    Jesus And Mary Chain ‎– Darklands
    Loop – Heaven’s End
    Butthole Surfers ‎– Locust Abortion Technician
    Melvins ‎– Gluey Porch Treatments
    Bryan Ferry ‎– Bête Noire
    Killdozer ‎– Little Baby Buntin’
    Big Black ‎– Songs About Fucking
    Laughing Hyenas ‎– Merry Go Round
    Dead Can Dance ‎– Within The Realm Of A Dying Sun
    Pixies ‎– Come On Pilgrim
    Wedding Present ‎– George Best
    Spacemen 3 ‎– The Perfect Prescription
    fIREHOSE ‎– If’n
    Einstürzende Neubauten ‎– Fuenf Auf Der Nach Oben Offenen Richterskala
    David Sylvian ‎– Secrets Of The Beehive
    Steve Reich ‎– Drumming
    John Zorn ‎– Spillane
    Napalm Death ‎– Scum
    These Immortal Souls ‎– Get Lost (Don’t Lie)
    The Ex ‎– Too Many Cowboys
    Pieter Nooten/Michael Brook ‎– Sleeps With The Fishes

    To płyty, które znam i o których wciąż pamiętam. Do tego spora liczba tytułów, które wyleciały mi z głowy. No i pewnie mnóstwo, których nie słyszałem, a które są tego warte. Dla mnie 1987 to był bardzo dobry rok w muzyce.

css.php