Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2

6.06.2012
środa

Latający spodek nad Inowrocławiem

6 czerwca 2012, środa,

Wiem, że wyjdzie na jakąś obsesję, ale muszę się przyznać do tego, że kiedy w dwóch konkurencyjnych tygodnikach ukazały się niedawno teksty na temat nowych narkotyków (dźwiękowe e-narkotyki w „Newsweeku” i narkotyki rodem z SF we „Wproście”), przyszła do mnie koleżanka z redakcji i zapytała, co ja na ten temat sądzę, bo chyba muszę coś wiedzieć. No i czy jest rzeczywiście jakaś fala zagrożenia. Odpowiedziałem, że specjalnego zagrożenia nie widzę. A najlepsze dodał starszy kolega z tyłu: „Od lat 60. ludzie używają do tego muzyki, wielkie mi odkrycie”. Nie sposób się z nim nie zgodzić.

Tekst w „Newsweeku” jest na tyle dziwaczny, że podśmiewają się z niego użytkownicy rzekomych e-narkotyków – choć fakt zaufania w halucynogenną moc dźwięku o odpowiednich częstotliwościach nakazywałaby im na zjawisko patrzeć bardzo poważnie. Może gdy będę miał zupełnie wolny weekend (co się nie zdarzyło od pewnego czasu), sprawdzę, czy tymi internetowymi wynalazkami można się zahipnotyzować. Ale jakoś łatwiej mi już uwierzyć, że lekarze zaczną przepisywać odpowiednio niskie częstotliwości (te, przy których rzekomo puszczają niektóre mięśnie) jako lekarstwo na zatwardzenie, niż na uspokojenie lub dla ułatwienia koncentracji. Bo te ostatnie zastosowania muzyka ma przecież od setek, tysięcy lat. A już na pewno – w swojej nowożytnej historii – od Bacha po Hawkwind.

Bach już do nas nie przyjedzie na jakieś psychodeliczne organowe tournee po kościołach, ale za to Hawkwind – i owszem. Po raz pierwszy zagrają w Polsce we wrześniu, na festiwalu InoRock. Spełnią się więc moje marzenia, wyartykułowane trzy lata temu na drugim blogu.

Hawkwind w piękny sposób łączy tematykę obu tekstów w wyżej wymienionych tygodnikach (ten we „Wproście”, ciekawy i dobrze napisany, mogę zresztą z czystym sumieniem polecić). Od ponad czterdziestu lat próbują wprawić słuchaczy w trans, albo zaatakować dźwiękiem, roztaczając przy tym wizje rodem z SF. Mam do nich sentyment, a płyta widoczna na zdjęciu otwierającym niniejszy wpis, jest jednym z pierwszych CD, jakie kupiłem. Wyboru nie było. Tytuły („Sonic Attack”, „Orgone Accumulator” itd.) wydawały się znajome i kompletnie nie wiedziałem, że mam piracki album, który był jedną z wielu wersji płyty „Space Ritual 2” – koncert zgrany w nieco gorszej jakości niż oryginalny „Space Ritual” (o którym pisałem pod linkiem wyżej), aczkolwiek pozbawiony ingerencji i nakładek studyjnych, które – jak twierdzą fani – na „SR” były.

Fenomenem muzyki Hawkwind jest jej kompletna pozaczasowość i ponadmodowość. Te z okresu „SR” doskonale wypadały w okresie posthipisowskiej fascynacji psychodelią, ale nieźle (dzięki swojej bezczelnej prostocie i pewnej surowości) także w czasach punka, w latach 80. były naturalnym źródłem inspiracji dla nadużywającej efektów gitarowych młodzieży z undergroundu w typie Spacemen 3, a w 90. – nie gryzły się z wychodzącym z grunge’u ciężkim rockiem (tym bardziej, że Hawkwind przez pewien czas ewoluował w stronę wręcz metalowego grania). W XXI wieku znów są mocnym wzorem – dla dzisiejszej amerykańskiej psychodelii spod znaku White Hills czy Moon Duo, ale i dla twórców psychodelicznego folku – zawsze był bowiem u Hawkwind ten wątek ballad folkowych w klimacie SF. Poza tym grupa Davida Brocka to giganci letnich festiwali – po trosze brytyjski odpowiednik Grateful Dead ze statusem zespołu, który na koncercie trzeba zobaczyć zawsze wtedy, gdy gra, a bootlegi zdobyć i skatalogować (znam nawet Amerykanina mieszkającego w Warszawie, dla którego muzyka rockowa ogranicza się w praktyce właśnie do Grateful Dead i Hawkwindu), a po trosze po prostu budowniczy sceny festiwalowej w Europie, główne gwiazdy pierwszych edycji Stonehenge Free Festival – jednej z pierwszych tego typu imprez na Wyspach Brytyjskich.

Dlatego dziś w spóźnionym „retrowtorku” nie jedna, tylko trzy najważniejsze moim zdaniem płyty składające się na przyspieszony kursu pozwalającego poznać Hawkwind przed wrześniową imprezą:

1. Jeden z najlepszych koncertowych albumów wszech czasów.

HAWKWIND „Silver Machine”
United Artists 1973
9/10
Trzeba posłuchać:
„Born To Go”, „Brainstorm”, „Orgone Accumulator”, „Sonic Attack”.

2. Najlepszy album studyjny wczesnego Hawkwindu.

HAWKWIND „In Search Of Space”
United Artists 1971
9/10
Trzeba posłuchać:
„You Shouldn’t Do That”, „Children of The Sun”, kupować koniecznie w wersji z bonusami: „Silver Machine” i „Born To Go”!!

3. Późny, cięższy, prog-rockowy i finezyjny Hawkwind (z Gingerem Bakerem na perkusji)

HAWKWIND „Levitation”
Bronze 1980
8/10
Trzeba posłuchać:
„Levitation”, „Motorway City”, „Dust Of Time”.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 9

Dodaj komentarz »
  1. HAWKWIND w Polsce – doskonała wiadomość 🙂 . Ja troszkę z innej beczki, ale nie do końca, bo też o koncertach.

    Miał być amfiteatr, ale niepewna pogoda pokrzyżowała szyki organizatorom Halfway Festiwal. Dlatego 9-10 czerwca najlepszej obecnie muzyki alternatywnej z Danii, Stanów Zjednoczonych, Islandii, Francji, Białorusi i Litwy posłuchamy nie w amfiteatrze przy ul. Odeskiej, ale w starej siedzibie Opery i Filharmonii przy ul. Podleśnej 2 w Białymstoku.

    To trzeba zobaczyć. Nobliwa do tej pory sala koncertowa przemieni się w rozkołysaną strefę festiwalową z prawdziwego zdarzenia. Przed i między koncertami we foyer OiFP przygrywać będą najlepsi lokalni DJ-eje, tworząc niepowtarzalną atmosferę. Koncerty potrwają do późnych godzin nocnych, a gwiazda pierwszego dnia, Lech Janerka, wejdzie na scenę około północy. Radość z kibicowania można więc zamienić w radość koncertowania.

    09.06.2012

    Lifemotiv
    Palina Respublika
    Людзі на балоце (Ludzie z bagien)
    Alina Orlova
    Martin Hall
    Lech Janerka

    10.06.2012

    Low Roar
    Sébastien Schuller
    The Mountain Goats

    Wszystkie niezbędne szczegóły dotyczące festiwalu znajdziecie na poniższej stronie:

    http://halfwayfestival.com/

    Zapraszam 🙂

  2. !!!

    ale we wreześniu, we wrześniu… jak sądzą co poniektórzy, we wrześniu to może już być pozamiatane:

    https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=lxUtbLe29G0

    http://prawda2.info/viewtopic.php?t=20420&postdays=0&postorder=asc&start=0

    ja traktuję to bardziej 😉 chociaż takie kwiatki znalazłem w odnośnikach czytając poważne forum dotyczące wolności wypowiedzi w necie oraz dyskusję nt. praw autorskich w Polsce. i chociaż pewien tok rozumowania, znając historię stosunków międzynarodowych i gospodarczych, jest całkiem logiczny.

    zastanawiam się, po cholerę wracałem z Francji, z paryskiego luzu do warszawskiej, polskiej paranoi i światopoglądowej schizofrenii? w antykwariacie na Saint Michel można dostać po 3,5 euro tyle wspaniałych płyt!

    [ale poniekąd zgadzam się, że w obecnych, dziwnych czasach tego typu imprezy masowe najlepiej oglądać z większej odległości, w telewizorze.]

  3. HAWKWIND…. to dla mnie , przede wszystkim, Lemmy Kilimister, czyli pozniejszy zalozyciel Motörhead….”Silver Machine” (1972) to chyba najbardziej znany hit Hawkwind.
    DOREMI FASOL LATIDO.

    PS Niebawem koncert Reginy Spektor…, 28 czerwca, Borlänge (Szwecja)

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Dawno się tak nie ucieszyłem. Hawkwind w Polsce i do tego w Inowrocławiu! Na upartego to i rowerem dojadę 🙂
    Po raz pierwszy usłyszałem ich w Trójkowym „Minimaksie” w 1979 – płyta PXR-5, a na niej świetne utwory „Jack of shadows”, „Uncle Sam’s on Mars” i „Robot”. Potem sięgnąłem do wcześniejszych nagrań zespołu: „Motorhead”, „Dying seas” … siła by mówić. Ciekawe, że przez grupę przewinęło się mnóstwo muzyków, a styl, chociaż ewoluował, wciąż był rozpoznawalny na pierwszy rzut ucha.
    Przegapiłem w ostatnich latach parę fajnych koncertów. Tego nie odpuszczę!
    Pozdrowienia dla pana Bartka. Pierwszy raz się tu odzywam, ale czytam od dawna 🙂

  6. Ja natomiast w muzyce HAWKWIND ciągle słyszę „Interstellar Overdrive” Floydów…. co nie oznacza, że gardzę twórcami „Doremi Fasol Latido”. Wręcz przeciwnie – zespół ten, jako jeden z nielicznych, wytrzymał próbę czasu i jego formuła muzyki rockowej okazała się ze wszechmiar fascynująca. Moimi faworytami są: „Ine Search Of Space” i „Hall Of The Mountain Grill”. Natomiast przy ich kompozycji „Master Of The Universe” zatańczyłem pierwszy raz w życiu, gdy miałem chyba z 25 lat. Nawet studniówka nie była w stanie mnie wymusić na mnie poruszania się w rytm muzyki… 😉

  7. Trzeba przyznać, że dyrekcja festiwalu Unsound obiera właściwy kierunek doboru wykonawców. To się chwali.

  8. Bardzo ciekawy program, zgadza się 🙂

  9. ATelecine dość kontrowersyjnie…;)

css.php